Ik weet op voorhand, dat ik weer een hele berg negatieve commentaren ga krijgen, maar ik heb een hele brede rug, dus laat maar komen.
Misschien moet je toch eens gaan overwegen om kaylin definitief uit haar lijden te verlossen, in plaats van hier al bijna 8 maanden van de ene DA, naar de andere holist,naar Dr Mandigers (die trouwens tot de top van de neurologische wetenschap bij honden behoort) te lopen, zonder echt serieus resultaat te behalen (soms tijdelijk, maar steeds weer terugkerende ellende) Ik weet dat dit een heel moeilijke beslissing is, ikzelf heb 4 maanden geleden voor een gelijkaardige keuze gestaan, en ook ik kon die keuze niet aan, rationeel wist ik dat het moest, maar emotioneel kon ik het niet, dus heb ik mijn DA gevraagd om in mijn bijzijn de keuze voor mij te maken, en de stammoeder van mijn kennel te laten inslapen op een leeftijd van 13,5 jaar.
Jij weet voor jezelf, dat je alles geprobeerd hebt om Kaylin een beter leven te geven, wat echter niet gelukt is (want van elke aanval zal er steeds weer iets meer hersenschade overblijven) Ik kan alleen maar zeggen denk hier eens diep over na, en neem een wijs en wel overwogen belissing, Kaylin zal het je zeker niet kwalijk nemen, en wat iemand anders er van denkt, dat mag je koude kleren niet raken.
vriendelijke groeten
John Reijnen "
Ik snap je punt John, maar een jonge(re) hond laten inslapen vind ik een heel ander verhaal dan een hond van 13,5 jaar oud. En ik weet waar ik over praat, ik heb mijn boxer een jaar geleden laten inslapen op 5jarige leeftijd omdat hij aan epilepsie leed. 2maanden daarvoor onze kat laten inslapen, die was oud, had een mooi leven gehad, daar heb ik vrede mee. Maar voor een hond die in de bloei van zijn leven zit, heb je steeds hoop, dat hij met medicatie kan verder leven. Zeker als er weer eens een paar weekjes zonder aanvallen zijn. Ik denk dat je pas tot afscheid nemen overgaat, als je voor je gevoel er alles aan hebt gedaan en de hond er echt onder lijdt. Mijn boxer was de oude niet meer, kreeg meerdere aanvallen op een dag, begon te rennen tijdens aanvallen waardoor hij een gevaar voor zichzelf en ons was. Toen de fatale aanval kwam wilden we hem zijn rust gunnen. Maar het is 1 van de moeilijkste beslissingen geweest die ik heb genomen in mijn leven. En mijn man twijfelde op dat moment nog steeds. Je neemt niet zo maar afstand van een dier wat ook nog goede dagen heeft.

3 doggies















