3 doggies" Mijn hond (een grote teef van 4 jaar oud) heeft destijds toen zij retour kwam bij de fokker geknokt met haar nest zus (of haar nestzus met haar, dat is vaak heel erg moeilijk te bepalen). Het zijn zeer grote sterke honden en de fokker is gewond geraakt bij het scheiden van deze teven. Ik heb haar daarna met spoed opgehaald (ze zou al naar ons, dus dat kwam goed uit)
Gek genoeg zijn beide teven totaal niet vechtlustig, maar in hun eigen leven eerder vermijdend, ze weten dat ze groot en sterk zijn en komen uit een sociaal ras wat totaal niet bekend staat om het vechten, beide zijn zelfs zeer vriendelijk te noemen.
Daarna hebben ze elkaar 2x onder vrij strikte omstandigheden ontmoet en ging het prima.
Tot 2 maanden terug, ze komen elkaar los tegen op een open terrein, er was wat spanning, maar mijn hond draaide weg, de andere teef zet door (wat trouwens niet wil betekenen dat mijn hond vrijuit ging in dit verhaal, ik geloof nooit in 1 veroorzaker tenzij er een hond aanvalt die niet normaal is in zijn hoofd) en er ontstaat een gevecht wat je liever niet mee wilt maken. 2 enorme sterke jonge teven die echt niet zomaar gingen ophouden.
Uiteindelijk vloerde mijn hond haar zus en nagelde haar aan de grond en kon ik haar er gemakkelijk afhalen. Beide teefjes hadden schade, de mijne 2 flinke gaten zelfs (vandaar vermoedelijk dat ze zo kwaad werd)
Ik heb op de training gevraagd (een training waar veel grote sterke honden trainen die bij veel clubs niet welkom zijn) of we dit konden goed krijgen gezien de fokkers en wij bevriend zijn. Het antwoord van de zeer ervaren hondenschool eigenaar, die zelf een grote roedel heeft met diverse zeer sterke honden : NEE !!!
Je krijgt dat niet goed, was zijn mening, je kan het hooguit met veel spanning en mentaal "geweld" onderdrukken, moet je continu opletten en zwaar op je strepen staan, dan zullen ze elkaar noodgedwongen moeten accepteren, maar ze zullen zo gauw er maar iets aan verstoring is opnieuw in gevecht raken.
Waren ze niet klaar dan, heeft het zusje niks geleerd van dat ze gevloerd werd en duidelijk verloren had .... nee dus, ze leert daar niks van want het is niet uit gevochten, uiteindelijk heb ik het onderbroken door mijn hond eraf te halen, als je dat laat uitvechten kan 1 van de 2 teven het met de dood moeten bekopen, je kan dat niet laten uitvechten (zo was het ongezouten commentaar)
Van het gevecht leren ze niks, hooguit, was de waarschuwing: dat ze vechten als een middel gaan zien om hun zin door te drijven. De trainers vroegen ook flink door op het gedrag van mijn hond na het gevecht, want die kan er van leren dat een gevecht een korte weg is naar je zin krijgen en geweld dus iets oplevert, ze worden er zelden leuker van......
Dus... ik lees dit topic elke keer met verbazing, denken dat je al die jaren zulke teven, die in de grond dus niet verdraagzaam zijn naar elkaar toe, maar met veel "overwicht" leuk met elkaar kunt laten leven, lees ik ook nog dat dit teefje pas 15 maanden is en dus nog lang niet stabiel......
Ik begrijp het niet.
Wij gaan met onze 2 "zusjes" voorlopig aangelijnd wandelen, uit elkaar, onder appel, om hen te leren dat wij bepalen wat er gebeurd, maar de kans dat ze ooit nog los bij elkaar komen is nihil te noemen. Het zijn beide zeer fijne dieren, beiden vechten nooit, behalve met elkaar dus, en ze waren dus helemaal nog niet klaar.
"
Gek genoeg zijn beide teven totaal niet vechtlustig, maar in hun eigen leven eerder vermijdend, ze weten dat ze groot en sterk zijn en komen uit een sociaal ras wat totaal niet bekend staat om het vechten, beide zijn zelfs zeer vriendelijk te noemen.
Daarna hebben ze elkaar 2x onder vrij strikte omstandigheden ontmoet en ging het prima.
Tot 2 maanden terug, ze komen elkaar los tegen op een open terrein, er was wat spanning, maar mijn hond draaide weg, de andere teef zet door (wat trouwens niet wil betekenen dat mijn hond vrijuit ging in dit verhaal, ik geloof nooit in 1 veroorzaker tenzij er een hond aanvalt die niet normaal is in zijn hoofd) en er ontstaat een gevecht wat je liever niet mee wilt maken. 2 enorme sterke jonge teven die echt niet zomaar gingen ophouden.
Uiteindelijk vloerde mijn hond haar zus en nagelde haar aan de grond en kon ik haar er gemakkelijk afhalen. Beide teefjes hadden schade, de mijne 2 flinke gaten zelfs (vandaar vermoedelijk dat ze zo kwaad werd)
Ik heb op de training gevraagd (een training waar veel grote sterke honden trainen die bij veel clubs niet welkom zijn) of we dit konden goed krijgen gezien de fokkers en wij bevriend zijn. Het antwoord van de zeer ervaren hondenschool eigenaar, die zelf een grote roedel heeft met diverse zeer sterke honden : NEE !!!
Je krijgt dat niet goed, was zijn mening, je kan het hooguit met veel spanning en mentaal "geweld" onderdrukken, moet je continu opletten en zwaar op je strepen staan, dan zullen ze elkaar noodgedwongen moeten accepteren, maar ze zullen zo gauw er maar iets aan verstoring is opnieuw in gevecht raken.
Waren ze niet klaar dan, heeft het zusje niks geleerd van dat ze gevloerd werd en duidelijk verloren had .... nee dus, ze leert daar niks van want het is niet uit gevochten, uiteindelijk heb ik het onderbroken door mijn hond eraf te halen, als je dat laat uitvechten kan 1 van de 2 teven het met de dood moeten bekopen, je kan dat niet laten uitvechten (zo was het ongezouten commentaar)
Van het gevecht leren ze niks, hooguit, was de waarschuwing: dat ze vechten als een middel gaan zien om hun zin door te drijven. De trainers vroegen ook flink door op het gedrag van mijn hond na het gevecht, want die kan er van leren dat een gevecht een korte weg is naar je zin krijgen en geweld dus iets oplevert, ze worden er zelden leuker van......
Dus... ik lees dit topic elke keer met verbazing, denken dat je al die jaren zulke teven, die in de grond dus niet verdraagzaam zijn naar elkaar toe, maar met veel "overwicht" leuk met elkaar kunt laten leven, lees ik ook nog dat dit teefje pas 15 maanden is en dus nog lang niet stabiel......
Ik begrijp het niet.
Wij gaan met onze 2 "zusjes" voorlopig aangelijnd wandelen, uit elkaar, onder appel, om hen te leren dat wij bepalen wat er gebeurd, maar de kans dat ze ooit nog los bij elkaar komen is nihil te noemen. Het zijn beide zeer fijne dieren, beiden vechten nooit, behalve met elkaar dus, en ze waren dus helemaal nog niet klaar.
"
Heb je staffords ? Dat er zo mondig werd verteld dat ze niet meer bij elkaar kunnen ? En twee teven , als die knokken, dat is nog erger dan twee reuen.
) en voor haar is het niet verkeerd om af en toe op haar plaats gezet te worden Bolle haar manier is weer wat te maar wel duidelijk . Reken maar dat madame zich nu weer een tijdje gedeisd houdt en mentaal heeft ze echt geen deuk opgelopen hoor !! Ze spelen weer samen ,slapen op elkaar .
