Als verwaarloosde hond uit Spanje werd je aangeboden; 'kruising Husky/ Akita. Nu had ik al ervaring met een husky en ben ik mijn leven lang groot gebracht met honden dus ok.. En naar een Akita was ik juist op zoek.. een echte stoeihond waar je wat mee kan.
Het was bijna Gijs geworden, een Akita, via een andere stichting, maar Gijs was door zijn eigenaar inmiddels op Ameland in een café doorverkocht.. arme Gijs.
Toen ik eenmaal in prinsenbeek aankwam met mijn zoontje van zes (als dat niet werkt houd het al meteen op) werden we overstelpt door 20 tot 30 honden.. En 1 hond waaraan je kon zien dat hij in koudere streken thuishoorde.. sowieso niet in Spanje. Sedal (zacht) 1-3-2000, dat stond op zijn paspoort. Zacht was je inderdaad, vooral van karakter.. blaffen zat er ook niet in, Dus een boer met een dergelijke hond aan de ketting zag het niet zitten. En dan ga je naar het asiel (en dan kom je nog goed weg).
Ik wist niet of je veel ellende had meegemaakt met de naam Sedal dus het leek mij verstandig opnieuw te beginnen..ook al was hij al 2, het werd Indy! Vanaf toen waren we onafscheidelijk.. ik woonde middenin de stad (Den Haag)..een dichtslaande autodeur vond je al eng.. een eerste tramrit.. haren borstelen op een druk kruispunt.. mee aan een fiets.. wat is een trap? en hoe kom je daarvan naar beneden.. Een hoop eerste keren voor van alles. Ik heb bovenop je gezeten op het strand met mijn handen om je keel..om maar als baas geaccepteerd te worden.. (klinkt erger dan het was..maar het stelletje wat erbij stond hield de hand voor de mond van schrik :-) Kortom de eerste maanden waren ‘roaring’ maar wel heel erg leuk; Indy wilde namelijk heel graag dingen samen doen. (behalve dan met ballen, daar had je het lak aan).
Al gauw werd ik gewezen op het concept Karelische berenhond.. ik heb de beste dame nog geprobeerd uit te leggen dat je een kruising husky/akita was maar nee..eenmaal gegoogled met foto's en karakterbeschrijving erbij werd het me helemaal duidelijk, je was gewoon een Karelische berenhond, nooit van gehoord!.. een fokster in Duitsland heeft het beaamd en vond het jammer dat je geen papieren had. Er zijn er maar een paar in Nederland blijkbaar, lucky me!
Je ging altijd mee op vakantie met auto of trein, om het jaar Italië achter in de cabrio met je doggles op :-) Kon ik hem 's morgens weer eens gaan zoeken op het campingterrein omdat hij zijn riem had los gekregen.. (zo'n voortent is ook niks waard). De bergen in, altijd los schipperend tussen de eerste en de laatste wandelaar; de roedel moet wel compleet blijven natuurlijk.
En dan was er nog het ohh.. en ahhh.. en vooral ahh.. wat een mooie husky.. " nee dit is geen husky, het is een karelische berenhond!"..zucht.. in al die jaren echt honderden keren opnieuw uit moeten leggen.. tot aan vorige week kreeg je zelfs nog complimenten over zijn "good looks". (compenseert dan weer voor de baas ;-)
Ik ben gebeld om je uit mijn dakgoot te komen halen (2X) Je was handig met sloten.
Je hebt eens een paar uur bij de winkel op de hoek zitten wachten omdat je wist dat je daar niet binnen mocht maar dacht dat ik daar was..
Je hebt een bench gesloopt (een officiele grote honden bench)
En dan had ik er nog een voor je gelast van 2x1x1 m. maar dat vond je ook niks..grote pupillen en trillende poten.. deden we niet meer, dan maar een leuke oppas vinden.
Kevin, mijn zoon, is nu 19 en is met je opgegroeid.. Al die keren samen slapend door elkaar heen op de achterbank.. ik krijg er spontaan tranen van in mijn ogen. Vanwege wisselende werkomstandigheden heb je weleens een oppas gehad, heb je vaak bij mijn ouders gebivakkeerd waar je 2 hondevriendjes had.. je vond alles best..zolang er maar iemand, bij voorkeur de baas, bij je was.
Vanaf zijn 12 begon ik elk jaar als een extraatje te zien…Na zijn 14e begonnen zijn staart te hangen en begon de spondulose. Niet dat hij zielig was maar alles ging meer en meer met beleid.
Indy liep soms al heel slecht, 's avonds liever niet.. stijfjes En tijdens zijn eten zakte zijn achterhand totdat hij maar ging zitten. Soms kon je een nummer 2 niet goed ophouden. (Boeien, maar het waren geen chiwawa keutels helaas)
De andere kant van het verhaal is dat Indy nog steeds vrolijk was.. 's morgen onderaan de trap hallo kwam zeggen..een goede eetlust had en af en toe een sprintje trok op strand en in het bos (en dan maar weer snel aan de lijn). Soms met wandelen haptje je in mijn han om me uit te dagen.. ouderdom zat niet tussen je oren in elk geval.
Bij de oppas is hij op de gladde tegels in de spagaat gegaan en heb ik hem de auto in moeten tillen. We hadden al een beetje de conclusie getrokken dat het een dezer weken misschien wel zover was omdat je lijf soms niet meer wilde maar ik wilde hem graag nog n stukje lente meegeven.. Indy vond ‘t heerlijk om voor de deur in het zonnetje te liggen.
1 April kreeg ik een telefoontje van mijn schoonmoeder..er lag bloed op zijn kleed..waarschijnlijk een inwendige bloeding zei ze.Heel het gezin direct bij elkaar getrommeld, naar huis geraced en huilend tegen zijn enorme borstkas aangekropen.. Verder geen onderzoek meer gedaan....Mijn vrouw heeft de dierenarts gebeld om thuis een spuitje te komen geven. Indy heeft me nog geruststellend in mijn gezicht gelikt en probeerde nog een paar maal overeind te komen. Hij is met zijn hoofd op mijn knieën en iedereen die van hem hield om hem heen in slaap gevallen..3 diepe zuchten, een spieraanspanning en alles was voorbij... Mijn hart was leeg.
En toen begon de echte ellende pas.. Even was ik ervan overtuigd het goede gedaan te hebben en Indy een verantwoordelijke dienst bewezen te hebben als baasje. Geen lijden voor mijn grote vriend na al die onvoorwaardelijke trouwe jaren! Toen ik hem schoonmaakte voor vervoer naar de begraafplaats zag ik de opgezette anaalklieren.. er was helemaal geen sprake van een inwendige bloeding Indy had zitten bijten. De DA beweerde dat hij een hersenbloeding had gehad, dat kon hij aan zijn ogen zien.. ik had dat niet door; omvallen bij het opstaan lag aan zijn forcering van afgelopen maandag op de tegels.. waarschijnlijk heeft hij daar ook een flinke spierpijn aan overgehouden..die is na 3-4 dagen het ergst.. en dat was net die vrijdag. De hersenbloeding heeft hij waarschijnlijk gekregen van de kronkel die hij moest maar eigenlijk niet meer kon maken om de jeuk bij zijn anaalklier weg te bijten.. Achteraf past het allemaal en had het niet zo plotseling hoeven verlopen.
Ik zit nu dus met het schuldgevoel dat ik mogelijk niet scherp genoeg ben geweest en Indy nog zijn lente had kunnen geven.. iets wat ik mezelf nooit meer zal vergeven. Maar zijn pijn is over.. 17 worden was ook echt geen optie meer.
Als ik alleen in de auto zit roep ik Indy wel eens.. in de hoop dat zijn zwarte oren boven de bank uit gaan komen in de achteruitkijkspiegel.. Ik heb wat afgeknipte nagels in een zakje om een kettinkje van te laten maken.. nu nog onder m’n kussen, Ik mis‘m, best wel heel erg.
Ik hoop, als er nog iets hierna is, dat je met je pluizige kont in een 5 sterren jacuzzi zit en het naar je zin hebt.. je verdient het vriend! Voor altijd in mijn hart..
Reageren
