Anne (gast)
7 april 2016, 15:22
Hallo allemaal,
7 dagen geleden in mijn hondje (Gipsy) plotseling overleden. Ze was al 2 dagen ziek (diarree en overgeven), maar volgens de eigenaar van de dierenwinkel heerste er een virus in de buurt. Gipsy had dit al eens eerder zo gehad dus ik maakte me niet direct grote zorgen. Na twee dagen werd het erger. Ze kon haar urine niet meer ophouden en lopen naar het grasveldje redde ze niet meer. Ze ging halverwege zitten. Toen toch de dierenarts gebeld, we konden gelijk terecht. Uit bloedonderzoek bleek dat er een ontsteking zat in haar lever waar ze medicijnen voor kreeg. Ze zou voor de middag al opgeknapt moetenzijn. ik voelde me weer helemaal gerust gesteld en ben weggegaan naar een familie weekend samen met mijn dochter van 1. Mijn vriend bleef thuis bij gipsy en hield haar in de gaten. Hij zag gipsy niet opknappen en heeft de dierenarts weer gebeld. Na een echo bleek dat gipsy haar baarmoeder ontstoken was en vol zat metvocht. Deze moest er direct uitgehaald worden. We hebben toestemming gegeven om te opereren en drie kwartier later werd mijn vriend gebeld dat gipsy Door de narcose is overleden.. ik was inmiddels net gearriveerd in het vakantiehuis in de ardennen toen mijn zusje het nieuws kwam vertellen (mijn vriend had haar gebeld omdat hij niet wilde dat ik in de auto in paniek zou raken). mijn wereld stortte in. Ik heb de hele avond gehuild tot diep in de nacht. Ik was de volgende dag zo moe dat ik onmogelijk kon auto rijden met mijn dochter achter in. Ik ben de dag daarna terug gegaan na de hele dag gehuild te hebben. Maandagochtend hebben we gipsy opgehaald bij de dierenarts en hem meegenomen naar het huis van mijn ouders om haar daar te begraven in de tuin. Het was een mooie lente dag en ik heb gipsy nog een rijd vastgehouden en goed afscheid kunnen nemen. Na de begrafenis hebben we nog een wandeling gemaakt met onze dochter en voelde ik rust en vrede over de situatie. Maar nu is het drie dagen later en heb ik het idee dat ik in een depressie beland. Ik huil heel vaak en kan amper eten van verdriet. Ik probeer sterk te blijven voor mijn dochter maar alles doet me denken aan gipsy. Ik heb haar 7 jaar gehad en het gemis is zo ontzettend groot! ! Kan iemand mij vertellen wanneer dit gevoel minder zal worden? Die buikpijn en pijn in mijn hart?
Reageren
