
Te vaak komt het voor dat er voor een hond een ander tehuis wordt gezocht. Wat mij opgevallen is, is dat het vaak om reuen gaat in de leeftijd van zo'n maand of 9 tot 12. Dat zal wel komen omdat dit te maken heeft met volwassenwording. Gemiddeld rond het halve jaar gaan honden iets anders reageren. Wanneer je net denkt dat je alles met je hond op een rijtje hebt, gooit hij alles om. Logisch eigenlijk. Het dier wordt ouder, als er als pup al veel voor hem werd geregeld, hoeft dit nu minder want hij heeft al het een en ander meegemaakt. En toch is hij nog niet zo stabiel dat hij zekerheden ervaart. Dus gaat de hond op eigen houtje bepaalde zaken oplossen en dat kan hij eigenlijk nog niet. De hondse mis- en gedragingen die hiermee gepaard gaan worden moeilijk door de baas geaccepteerd. Maar dit is slechts een periode en als die voorbijgaat, gloort er hoop. De baas denkt dat de moeilijke periode nu voorbij is, omdat het dier de situatie beter lijkt te begrijpen en inmiddels weer minder opstandig is geworden. Maar toch... na enkele maanden blijkt dat de hond nog niet helemaal op het goede spoor zit. Hij is nog niet helemaal volwassen en moet dus nog even verder verkennen om zijn leven op de rails te krijgen. Met name in die laatste fase gaan honden slecht luisteren, gaan soortgenoten uitdagen, nemen zo nu en dan de benen of vervallen weer in angst- of sloopgedrag. Gevolg: een wanhopige baas die het in sommige gevallen niet meer ziet zitten. Overigens is dit wel de periode om rustig met de hond aan te doen en vooral niet de confrontatie aangaan. Gewoon consequent blijven, meer niet. Als het besluit valt dat de hond weg moet, worden soms allerlei motieven bedacht. Echtscheiding, allergie, verhuizing of niet samen kunnen met de andere huisdieren, om er enkele te noemen. Zou het onder deze 'verdachte' omstandigheden de slimme hond zijn die al voorzien had dat hij onacceptabel gedrag moest gaan vertonen, zodat hij bij iemand anders de benen onder de tafel kon steken?

Reageren


