Wij zijn net terug.
Toch de camera maar niet meegenomen met die grote, grijze wolken boven ons (ben er zuinig op). Op de terugweg begon de zon opeens te schijnen. ![]()
We hebben flink gelopen. Een uur maar, maar in een ontzettend snel tempo.
Normaal doen we over dezelfde route zo'n 2.5 uur.
Er reden een aantal mestwagens en die verloren hier en daar wat mest. Stinken! Daya vond het heerlijk. Om de paar meter ging die tong over de grond. Eek! Bah Daya! Ik hoef nu even geen kusjes.
Ze zoefde van links naar rechts en weer terug.
Ze kreeg op een bepaald punt een dolle bui. "Ho, Daya! Hoooooo!! Ruuustig! Hooooooo" (hohohoo haha).
Zoef, en daar kwam Daya weer. Helemaal van de wap door de geur. Ben maar een stuk mee gaan rennen, want ze zat natuurlijk aan de lijn. Ik zag mezelf al helemaal door de lucht vliegen zoals 2/2.5 jaar geleden.
Toen heel vlug langs een pad met allerlei obstakels. Alles heel erg vlug! Links, rechts, terug, links, rechts..
Op dit pad rijden normaal mountainbikers (geen officieel mountainbike pad), dus het was wel even opletten. Heuveltje op, heuveltje af. Door de modder, even een duik in het laagstaande water, daarna weer de rand op klauteren om vervolgens recht door de modder te lopen. Ik ben er moe van! ![]()
Het begon wel een beetje op een survivaltocht te lijken.
We zijn maar 3 wandelaars tegengekomen, dus het was er erg rustig. Daya is in diepe rust.


3 doggies












