maar hij durft mij ook te bijten als hij zijn zin niet krijgt tijdens het wandelen, als iets hem niet aanstaat, .. dit gebeurt vaak tijdens het wandelen, of tijdens de training, dan springt hij op me en bijt in mijn arm, dit is niet speels, hij bijt dan echt, begint dan ook te grommen. mijn correcties hebben op dat moment geen vat, (foei zeggen, hem in zijn nekvel nemen, tikje op zen snuit) het word dan alleen erger. voor misverstanden te vermijden, ik doe hem geen pijn! wat ik dus doe is hem negeren, en zijn leiband ver van me gestrekt houden zodat ie niet aan me kan, want hij valt precies aan, wil me echt bijten dan... na enkele min is het ook terug over, en is het weer de liefste hond..
iemand gelijkaardige ervaringen? wat deden jullie hieraan? tips?
alvast bedankt "
Zoals je zelf al gemerkt hebt: fysieke correcties maken op dat moment het gedrag alleen erger. Da's zoiets als onder een kokend pannetje melk het vuur nog wat hoger zetten… whooooof! 
Een hond kan om allerlei redenen gaan happen. Zoals hierboven al is aangehaald is overprikkeling er één van, en dan zijn rustmomentjes inlassen in de wandeling een zeer goede oplossing!
Maar honden kunnen het net zo goed om andere redenen gaan happen: uit protest, uit frustratie, uit hulpeloosheid, uit verveling enz.
De kunst bestaat erin het gedrag voor te zijn, te anticiperen dus, zodat het niet zover komt dat ie uit z'n krammen schiet. Dat zal je beter en beter lukken naargelang je je hond beter en beter leert kennen (in deze periode vd puberteit dus).
Maar soms is het dan toch zover en moet je wat, natuurlijk.
Er is dan geen standaard aanpak, je moet een beetje uitzoeken wat voor jouw hond werkt in welke omstandigeheden.
Wat bij ons goed werkte was:
1. Meteen wat anders vragen van je hond. Nochtans zijn mijn honden geen commando-honden (verre van, ahum
) maar als ze gingen frustratie-happen hielp het om meteen iets van hen te vragen: een 'zit', of een 'zoek' (en dan samen gaan scharrelen in de berm).
2. Bij heftig protest hielp het om een voet op de lijn te zetten en gewoon te wachten. Dus niks zeggen of kwaad worden, maar meteen de voet op de lijn (zodat de hond in beweging wordt beperkt) en ontspannen afwachten. Dan zakte de opstandigheid eigenlijk heel snel weg.
Als je een hond hebt met voldoende zelfvertrouwen, kan je 'm ook even vastmaken aan een boom en dan blijven wachten (je staat of zit dan wel in z'n buurt, maar hij kan je niet bereiken). Ook dat werkte hier prima, maar een onzekere of bange hond zou hier misschien anders op reageren...
3. Bij happen of blaffen uit onzekerheid, bijvoorbeeld in situaties dat ze niet wisten hoe ze zich moeten gedragen en daar opgewonden van worden, hielp het om even rustig neer te knielen, en zachtjes over hun borst te wrijven en hen vriendelijk en rustig toe te spreken.
En niet vergeten… als je wandelt, of traint, speelt of bezig bent met je hond en hij gedraagt zich goed (hoeft geen gehoorzaamheid te zijn, maar gewoon als ie lekker leuk is en je blij bent met z'n gedrag) laat hem dit dan weten! Dat kan door je stem, een aai, een knuffel, een snoepje,… maakt niet uit, als ie maar weet: hey, dit is goed! Niet alleen leg je zo de nadruk op gewenst gedrag, je hond krijgt er ook een gezonde portie zelfvertrouwen van! 