" Update -
we hebben beslist! Als de broer niet tijdig een oplossing heeft zetten we haar gewoon bij hem af. Dit vind mijn vriend ook minder erg om te doen dan een asiel.. Maar toch blijven we zelf ook nog rondvragen of er iemand met ervaring haar kan opvangen.
gisteren was ik aan het koken en draaide me even weg en wou toen het vlees op de pan leggen, maar geen vlees meer te zien.. Ze had het snel van het aanrecht gepakt. Ik probeer dezelfde 'straf' toe te passen dan ik bij mijn hond doe. Ze is ook een erg gevoelige hond. Dus vanaf nu als ze iets verkeerd doet en wie zien het duid ik haar ergens een plaats aan de op de grond en moet ze daar 2-3min blijven liggen. Ik hoop dat ze net als mijn hond dit zo snapt als 'straf'. Voor mijn hond werkt dit prima want geen aandacht is voor haar al een straf op zich
" />
ik zal hier nog een laatste post plaatsten als de verhuis er aankomt en wat er met de hond gebeurd is.
Ik dank jullie vast allemaal heel erg voor de steun en tips!! Ik zag het even niet meer zitten maar we zijn op goede weg en hebben denk ik de juiste beslissing gemaakt.
"
Ik begrijp dat je, uiteraard het niet leuk vindt dat het vlees is verdwenen.
Wanneer een klein kind iets verkeerd doet, kan je deze even opzij zetten.
Maar als je dat bij een hond doet, geloof me, die snapt er geen ballen van. Hij voelt wel aan dat jij boos bent, maar snapt absoluut niet waarom.
Een hond heeft zijn Ethogram, zijn natuurlijk gedrag. O.a. eten, drinken, behoeftes doen, zijn natuurlijke gedragingen.
Tja dus als daar vlees ligt....
Als je een kommetje melk in de keuken zet moet je ook niet verwachten dat de kat daar af blijft.
Wat jij doet is de hond onderdrukken met angst.
Als jij iets verkeerd doet zal ik je straffen. Terwijl de hond een gedrag vertoond dat van nature is ingegeven.
Dit is een beetje te vergelijken met dat ik je straf omdat je net gedronken hebt omdat je dorst hebt.
Het probleem met het opvoeden van een hond en daar waar het mis loopt, komt in veel gevallen omdat wij "de mens" alles zien vanuit een menselijk aspect/standpunt.
Een hond is een hond en heeft zijn natuurlijk gedrag. Een deel ervan vinden we niet leuk en worden we boos of bang...
Een hond blaft, als voor van communicatie. Een kat miauwt als vorm van communicatie.
Je kan van die dieren niet verlangen dat ze met dat gedrag wat genetisch bepaald is (dus in feite zijn ze zo geprogrammeerd) gaan stoppen omdat wij "de mens" het niet leuk vinden.
We kunnen ze een heel deel aanleren, maar het is en blijft nog steeds een dier.
En daar loopt het in de opvoeding scheef. Omdat wij vinden dat dit dier zich maar moet aanpassen aan onze normen.
Als het dat niet doet geraken we gefrustreerd, boos, gestresst. En gaan we maatregelen nemen. We gaan straffen, we sluiten ze op of zonderen ze af.
Dit dier, dat NIET heeft gekozen om bij de broer of bij jullie te leven moet gewoon maar ondergaan wat er met haar gedaan of juist niet gedaan wordt. Omdat de mens veel te weinig begrijpt van het dier dat hij/zij in huis heeft, loopt het geregeld scheef. En als laatste wordt het dan gedumpt of gedood.
Het zoveelste slachtoffer van "de mens"
Dit is zeer intriest en als ik plaats had stond ik straks bij jullie aan de deur, omdat ik het schrijnend vind hoe achteloos er met een levend wezen (dat evengoed pijn, angst, stress, verdriet voelt net zoals wij) wordt omgegaan.
Het is niet van mij en ik heb er last van, dus wegwezen. Ook hier vanuit het menselijk aspect.
Helaas heb ik geen plaats.
Reageren
