Maandagochtend werd ik wakker gemaakt door mijn vriend "waarschijnlijk vermoord je mij, want ik maak je op jouw uitslaapdag wakker, maar... er ligt een pak sneeuw." Ja hoor, het zal wel. Ik draai mij weer om.
Toch, het bleef malen in mijn hoofd... uiteindelijk mijzelf met veel tegen zin uit bed gesleurd om mijn hoofd om het hoekje van de gordijnen te steken en verrek: er lag inderdaad sneeuw! Het begon al met dooien, dus niet voor heel lang meer.
Snel een vriendin geappt en hup, hondjes in de auto en op naar de polder! Staartje van de ochtendspits mee gepikt en ondertussen twee slapende honden op de achterbank (welke idioot heeft ons wakker gemaakt zo vroeg in de ochtend), maar uiteindelijk een heerlijke wandeling achter de rug en wat waren ze blij met "deze verrassing"! ;)
Voor Evy was het de tweede keer dat er echt serieuze sneeuw lag en voor Cato de eerste keer. Het was dus hartstikke bijzonder om door dat gekke witte spul heen te stuiteren.
Reageren
En wat lijken ze super hard op elkaar, bijna niet uit elkaar te houden (Evy is ietsjes donkerder precies en rechts op bv. de laatste foto?).
