Poeh, zo zwaar om afscheid te moeten nemen.
Je voelt je schuldig en vind dat je haar hebt vermoord.....
Een hart is als een motor. Op een bepaald moment (als we niet door één of andere ziekte geveld worden) komt er slijt op.
Iets waar niemand iets kan aan verhelpen. Men kan dit tijdelijk door medicatie ondersteunen. Ik las dat dit al 7 jaar zo was.
De reden waarom ze zo rusteloos was is de zelfde reden waarom de DA die het via de telefoon hoorde (en niet met de stethoscoop) meteen naar jullie is gekomen.
Een hart dat slecht werkt krijgt het bloed, dat de zuurstof transporteert, niet meer naar behoren rond gepompt. Dus langzaam voelt de hond of mens dat hij niet goed meer kan ademen. Je bent langzaam aan het stikken. En dat is ontzettend beangstigend. Er is medisch niets maar dan ook niets dat nog helpt.
Je kan helaas niet toveren, zodat waar je ontzettend veel van houdt, nog bij je kan blijven.
Met haar te laten inslapen, ben jij niet diegene die beslist over leven of dood. Het enige waar je invloed op hebt is het tijdstip om te gaan. En de manier waarop.
Nu is ze op een vredige manier zonder die angst, door jouw en de dierenarts hulp, kunnen gaan zonder verschrikkelijk af te zien.
Maar jij die achter blijft voelt de pijn van het afscheid. De pijn dat jouw hart in stukken breekt. En helaas is er niemand van ons die jouw pijn kan wegnemen. Tijd heelt alle wonden, geen idee. Maar tijd zorgt er wel voor dat je dit een plekje in jouw leven kan geven en er zodanig met leert leven. Dat op een bepaald moment wanneer je dan aan haar denkt, je geen vreselijke pijn maar een warm gevoel van binnen hebt. En je kan glimlachen met de herinneringen aan haar.
Er zijn op de forum heel wat mensen die dit al hebben meegemaakt. Zelfs meerdere keren. En heel goed begrijpen wat jij nu doorstaat. Er zijn ook heel wat mensen die hier steun vinden wanneer ze zo'n verlies lijden. Misschien kan dit ook voor jou
Reageren
