Als ik soms aan het overdenken ben hoe ik vroeger (jaren '70) met mijn honden omging en hoe ik het nu doe is er een wereld van verschil. Neem nou bijvoorbeeld het socialiseren van een pup. Mijn gedachte hierover was: zoveel mogelijk laten zien en meemaken in de gevoelige periode van het dier. Dus ging ik naar het station, de markt op, lopen door drukke winkelstraten, als er kermis was gingen we de kermis op, pup werd meegenomen in een lift, zoveel mogelijk mensen zien die het diertje aanhaalden, zoveel mogelijk honden zien en daar kennis mee maken en ga zo maar door. Alleen al als je dit opsomt, merk je dat dit wanorde in het brein van een jond dier moet scheppen. Maar dat had ik toen niet door. Zoveel mogelijk ondervinden was mijn gedachte en als het pupje ergens niet naar toe durfde, ging ik er langzaam, dat wel, met mijn diertje op af. 'Hoe fout', denk ik nu. Want ik liet het initiatief niet aan het dier zelf over, maar het moest ernaar toe omdat ik dit belangrijk achtte. Het begrip tijd geven aan de hond kwam toen niet bij mij op, trouwens bij wie wel? Gelukkig weten wij nu dat het beter kan door de hond de controle te laten nemen. Het duurt iets langer, maar het resultaat is prima en het blijft beter hangen. De tijd heeft ook in dit geval meegeholpen om mij aan betere inzichten te helpen.
Reageren
