" het begon toen ze schijnzwanger werd met depressief/onrustig gedrag.
je kan duidelijk aan lilly zien en merken dat ze niet lekker in haar vel zit wat eigenlijk alleen maar erger werd tot ze echt begon te grommen naar iedereen in het gezin.
het is nu 2 weken geleden dat ze is gesteriliseerd (het hele kippenhok dr uit laten halen)
en het word alleen maar erger lijkt het....
ze heeft grote pupillen, voelt keihard aan, heeft dr oren vaak strak naar achteren, loopt rusteloos heen en weer en wil het liefst met rust gelaten worden.
komt ze wel vrolijk bij je, kan ze zo als een blad aan de boom omslaan en beginnen te grommen.
gisteren kwam mijn dochter(8) terug van een weekendje logeren en de lilly van ''vroeger'' zou normaal gesproken super blij zijn dat haar kindje weer terug is maar werd nu genegeerd.
lilly lag op een gegeven moment bij mij en dochter kwam naar mij toe om wat te laten zien, zo uit het niets gromt en hapt ze richting dochter (lil liet geen stress signalen zien, ze lag met haar kop op mijn schoot)
ik schrok me echt kapot!
we zijn vrijdag nog bij de dierenarts geweest, lichamelijk mankeert ze niks en volgens haar komt het van de hormonen.
nu kom ik vanochtend beneden, niks aan de hand ik word nog vrolijk begroet en lil komt bij me liggen.
ik wil dr aaien en lilly zou me zo bijten :O
ze doet het alleen thuis, in de tuin en tijdens het wandelen is ze gewoon de oude lilly, als er eten valt te halen ook.
net weer aan de telefoon gehangen bij de dierenarts en word morgen pas terug gebelt maar het zit me echt niet lekker.
iemand ervaring met dit gedrag?
"
Ze is dus zowel voor als na de sterilisatie degelijk medisch nagekeken?
Het effect van hormonen en hun werking wordt nog veel te veel onderschat.
Een hond is net zoals een mens een individu. Terwijl de één eigenlijk praktisch niets gewaar wordt, heeft de andere het gevoel dat de grond onder de voeten onderuit wordt getrokken. En valt in een zwart gat. Ook de controle over emotie kan veranderen / wegvallen.
Dus je voelt je slecht en dan wordt operatief heel de boel verwijderd en heeft een enorme impact. Niet echt iets waardoor je helemaal van op montert.
Rust, kalmte en stabiele omgeving is nu aangewezen.
Belangrijk is dat nu iedereen haar met rust laat. Het is nu aan haar om alles aan te geven. Ze komt het je wel vertellen. Die oren strak naar achter, ik noem dat de facelift houding. Alles strak achteruit getrokken.
Dit duidt op een zeer stevige portie stress. Ook de grote pupillen met een lage houding.
Wij kunnen nog met behulp van de nodige uitleg, begrijpen wat ons overkomt. Een hond niet, die ondergaat alleen. Er ze snapt er niets van en door het feit dat ze zich zo voelt, reageert ze boos. Eigenlijk een soort agressie die ontstaat door onzekerheid en angst.
Ze is nog steeds voedsel gericht? Dan kan je haar gaan trainen.
Maak gebruik van gezond maar zeer lekker vlees (rauw rundsstoofvlees bvb). In kleine blokjes.
Roep haar bij je en laat haar rustig zitten. Doe dit op de momenten dat het thuis heel rustig en zo prikkelarm mogelijk is. Geef rustig maar wel opeenvolgend de stukjes vlees. Doe dit een paar keer per dag. Begin met een minuut lang. Bouw die tijd langzaam aan op. En bouw de tijd van het lekkers geven uit. In het begin geef je bvb alle 2 seconden iets een minuut lang. Maar naar mate je de tijd opbouwt van het zitten ipv een minuut naar 5 min en dan naar 10 min. Bouw je de tijd uit van lekkers geven. Eerst alle 2 sec, dan alle 5, dan alle 10sec, dan alle 20 sec... Nooit volledig stoppen met lekkers geven. Wanneer je merkt dat ze onzeker wordt, van iets schrikt. Ga je direct met haar oefenen. Laten zitten en lekkers geven (zie dat je dagelijks steeds een paar porties hebt klaar staan, zodat je meteen aan de slag kan. Dit moet haar leren van rustig te blijven, zodat ze ondertussen kan ervaren daar waar ze van schrikt eigenlijk niets erg is. Ondertussen bouw je dit ook uit naar momenten of plaatsen van meer prikkels. Altijd rustig, niets pushen.
Je moet als het ware haar zoals je met een pup bezig bent om alles te laten wennen. Moet je nu met haar ook doen. Ze moet echt nu leren dat wanneer ze door de hormonen zich angstig voelt, rustig te blijven en zien dat het ok is. Wennen. Beetje bij beetje opbouwen.
Als je gaat wandelen, doe dit op rustige prikkelarme omgeving. Neem het lekkers mee en strooi het voor haar uit. Laat ze maar snuffelen, zo veel mogelijk snuffelen. Laat haar dan als jullie alleen zijn aan een lange lijn van 4 à 5m zodat ze zelfs een beetje kan bepalen waar ze wil snuffelen of welk spoor ze wil volgen. Tussendoor fluit je of klak even met jouw tong tot ze bij je komt (oefen dit alvast ook thuis) en beloon haar met lekkers als ze komt. Laat haar dan terug snuffelen.
Hier vind je alvast een beetje meer uitleg bij stress
http://kynoblog.com/artikelen/kalmerende-signalen-de-kunst-van-het-overleven
Hier kan je visueel de kalmerende signalen bekijken.
En voorlopig niet zelf naar haar toe gaan, ook niet aaien. Als zij naar je toe komt laat haar desnoods effe zitten en geef dan iets lekkers. Als ze dit goed doet, laat het haar dan ook rustig maar wel duidelijk horen dat ze een flinke meid is.
En natuurlijk voelt zij jou aan. Ze begrijpt niet waarom. Maar ze voelt / ruikt jou onzekerheid of angst wel aan. Dat maakt haar ook extra alert.
Vandaar dat aaien, er zelf naar toe gaan, gewoon effe op pauze zetten tot ze terug stabiel en rustig is.
Zorg ook voor zoveel mogelijk voorspelbaarheid in huis. Honden hebben daar nood aan. Spreek ook met je dochter af dat als jullie hond bvb ergens rustig ligt, of ze slaapt, dat er ook niet wordt gerend. En dat de hond rustig kan blijven liggen. Je kan alles doen zoals daarvoor, alleen niets onverwacht. Als je dochter naar jou toe wil, prima. Maar dan op een rustige manier.
Laat haar ook na haar eten kauwen op een stuk gedroogde kophuid. Laat haar daar ergens mee opzij gaan liggen, zodat ze d'er niet mee op een plek ligt waar iedereen steeds voorbij moet. Dat is haar been dus daar mag zij lekker op kauwen. Daar zal ze normaal ook rustig van worden.
Als je hulp gaat zoeken. Zoek dan naar een gedragspecialist. En niet naar een GT. Die hebben meestal niet voldoende kennis hoe de hormonen werken en welk effect het op het lichaam heeft en wat er in de hersenen gebeurt.
Reageren
Mijn teef wordt dan beschermend en duld ook geen andere vreemde hond in de buurt (eigen andere hond gaat ,maar daar ligt ze ook vaker in de clinch mee
) Ik zou het contact van je hond laten afhangen van haarzelf .Als ze gromt met een rustige stem corrigeren en haar de ruimte geven die ze op dat moment vraagt . Lekker veel wandelen en opletten met andere honden . Je hebt medicijnen ertegen maar dat heeft als bijwerking agressiviteit . Je hebt ook nog homeopathische middelen dus dat zou je eens kunnen proberen . Je teef zit niet lekker in haar vel dus is het belangrijk dat jij rust en zekerheid uitstraalt . Verder geduld en wachten dat het hormonenpeil weer zakt .
Verder niet te veel betuttelen of buik aaien ,over tepels wrijven stimuleert alleen maar 
Zou haar dan extra in de gaten houden en evt scheiden met andere hond als er geen toezicht is 
