" Sterkte Willemijn, hoop dat ze snel jou kunnen helpen.
En dat je niet in het ziekenhuis hoeft te blijven.
Gelukkig komt je zusje morgen, dat is fijn.
Jen, was er iets gebeurd met Daya dat ze pijn heeft gehad, dat ze niet meer op het bed of bank durft te springen?
Hier is het volgens mij buiten goed te doen.
Straks om 12.00 ga ik met een vriendin met haar hond samen wandelen.
Zij heeft zo'n leuke, jonge labradoodle, daar kan Black altijd zo leuk mee spelen en rennen.
"
Een tijdje terug, 's middags, kreeg ze enorme diarree (het spoot eruit, heeft ze nog nooit zo gehad). Toen ze 's avonds op de bank wou, begon ze te gillen. Helemaal toen ik voelde en haar wou helpen. Toen leek haar buik pijnlijk. Dierenarts geweest en daar spande ze het achterste stukje van haar rug aan bij het voelen, maar gaf verder geen kick. Buik is ook nog flink aan gevoeld, poten, alles eigenlijk. Ze hebben heel haar nek rechts, links, omhoog, omlaag gedraaid. Heb haar nog een paar keer laten zitten, zodat de dierenarts kon kijken hoe ze dat deed (gewoon als normaal). Is die avond toch mee naar boven gegaan (leek beter te gaan), maar zelfde verhaal met het bed.
Dag erop pijnstillers gehaald, want ze liep toen ook heel stijf, alsof ze iets verrekt had. Heb die hele tijd bij haar beneden geslapen en kort erop werd ze loops.
Ze is alweer een tijdje van de pijnstillers af en loopt nu gewoon soepel en is (op haar loopsheid na) haar eigen ik weer, behalve de bank. Ze staat ook weer gewoon op 2 poten voor de vensterbank als er visite komt.
Als ik vraag of ze op de bank komt (erop klop) dan gaan haar oren in haar nek en weet ze niet hoe snel ze naar de mand moet. Ik heb haar (onbewust) veel pijn gedaan, denk ik, op dat moment.
Wat het nu is geweest weten we niet. Ze voelde zich in ieder geval heel ziek en ze had pijn. Eigenlijk wou ik haar voorlopig ook niet boven hebben, maar dan gaat ze de hele nacht loeien. En eerlijk, beneden op de bank slapen brak me echt op.
Met de trap heeft ze eigenlijk ook geen problemen, ze loopt altijd rustig naar boven/beneden. De auto (die ongeveer net zo hoog als de bank is) springt ze ook zo in alsof er nooit iets is gebeurd.
We houden het goed in de gaten, al is het maar een kleine afwijking wat we zien. Dan staan we meteen weer daar. Misschien een combinatie van de diarree, loopsheid, het niet lekker voelen, misschien iets verrekt?. We hebben een tegelvloer, dus misschien dat ze een schuiver heeft gemaakt door het natte weer. We hebben niks gezien.
Nu moet ik zeggen, dat toen ze haar duimnagel had gescheurd (achter haar kauwkluif blijven hangen, onder narcose de nagel verwijderd), wou ze ook een tijdje niet in de bank. En dan keek ze je heel zielig aan of je haar even wou helpen, dus dat deed ik toen ook.
Maar zoals ik al zei, soms springt ze er onbewust in. Als ik dan spontaan tegen mijn moeder zeg: "Hey, ze zit in de bank!" dan doet ze hetzelfde net als ik vraag of ze erop komt. Alsof ze bang is dat ik haar pijn kom doen. 