Prima zijn wij mensen deze kerstdagen aan het doorkomen. Alleen al dat ik dit zo verwoord, zegt eigenlijk dat ik vooraf bepaalde verwachtingen heb van deze dagen. Ze staan eigenlijk een beetje voor wachten op bezoek of op bezoek gaan, iets anders dan anders eten en drinken, een - gelukkig klein cadeautje - uitpakken en later naar bed gaan. Voor mij, als gezelligheidsmens, geen straf. Maar toch, een beetje voldoen aan verplichting. Als ik dan kijk naar honden, met als mijn voorbeeld Bailo, ervaar ik dat hij onze feestdagen ondergaat als dagen van dezelfde strekking. Zijn hoeveelheid voer, wandelingen per dag, ontmoeting met andere honden, (hoewel die tijdens onze ochtendwandeling in verband met het uitslapen van veel hondeneigenaren niet veelvuldig zijn) en zelfs zijn slaapritueel, verschilt eigenlijk niet van de dagen ervoor. Hij vindt tijdens de wandeling niet opeens andere honden verschrikkelijk, hij bedelt niet om extra voedsel, hij gaat niet het water in om een zwemfestijn te vieren, kortom, voor hem zijn dit dagen als alle andere, niet speciaal. Hij geniet iedere dag op zijn manier van zijn leven en gaat zijn gangetje. En dit is alle honden eigen. Kunnen wij mensen op die hondse vrijheden niet een beetje jaloers zijn? Volgens "Loesje" roept de kerstman terecht: "Ho, ho, ho!"
Reageren
