Mijn vrouw en ik zijn in Mei geëmigreerd van Nederland naar Polen.
Omdat we nu alle twee gepensioneerd zijn en dus meer tijd hebben hebben wij dus een hondje geadopteerd uit het asiel hier in Polen.
Eerst hadden wij voor vertrek in Nederland in het asiel gekeken,dit kon alleen via de website van het asiel.Ons viel direct op dat er wel heel veel honden van een bepaald ras,waarvan onze voorkeur zeker niet naar uitging.
Ook vonden wij het jammer dat je bij ons plaatselijk asiel niet langs de hokken mag lopen om zo je keus te bepalen,ergens is er wel wat voor te zeggen omdat de honden meer stress zouden ervaren. Aan de andere kant heb ik wel het gevoel dat als dit wel mag,je meer een "klik"hebt met een bepaalde hond.
Na de emigratie toen wij in rustiger vaarwater kwamen hebben wij hier in het Poolse asiel rondgekeken. Ontzettend veel honden die weer op een nieuw baasje zitten te wachten. Onze keus viel op een kruising Fox terriër die zelf al haar pootje door de tralies wurmde,om te zeggen van hé,mij moet je nemen.
We mochten met haar buiten gaan wandelen om te kijken wat we er van vonden.Mijn vrouw en ik waren direct van haar weg en besloten haar te reserveren. Een paar dagen later mochten we haar voor een paar uurtjes voor proef mee naar huis te nemen. En na weer een aantal dagen mochten we haar definitief adopteren.
We hebben haar nu ongeveer zes weken in huis en zijn bijzonder gelukkig met haar en wij hopen zij ook met ons...
Ze was in Polen in het bos gevonden en weten dus eigenlijk niets van haar achtergrond.
Haar asielnaam Frida hebben wij veranderd in Lucky ,we hebben voor deze naam gekozen omdat wij van harte hopen dat ze (weer) gelukkig zal worden na deze nare ervaringen,wij zullen er van alles aan doen om haar zo gelukkig mogelijk te maken.
Ze luistert al erg goed,al is het ons nog niet gelukt om op commando haar te laten zitten, als je haar op haar achterste zachtjes naar de zithouding wil laten gaan zet ze haar achterpoten schrap. Ook heb ik het idee dat ze misschien vroeger op haar achterste geslagen is....dus gewoon een kwestie van geduld denk ik.
Ook een vreemde eigenschap is dat ze totaal niet blaft,alleen als ze slaapt/droomt lijkt het wel of ze zachte blaf geluidjes maakt. Misschien blaft ze niet door de stress die ze heeft ondergaan.
OK,niet de perfecte hond,maar welke is dit wel? En wij hoeven helemaal geen perfecte hond,maar een die gelukkig is en wij met haar en dat is wat wij echt zijn. Had ze de eerste week nog regelmatig de staart tussen de benen nu kwispelt ze er vrolijk op los en speelt graag met andere honden op het speelveld. Alleen de echt gotere rassen heeft ze het niet zo erg op.
Groet,Ben.![]()


Reageren










