Zonder hond was mij dit niet overkomen. Maar met hond maak je soms de plezierigste dingen mee. Zo ook de keer dat we, zoals we 's middags vaker doen tijdens een wandeling, moesten wachten voor een winkel. Tussen de voorbijlopende mensen verschenen plotseling, naar later bleek, een vader met zijn dochter. "Willen even een praatje over Bailo maken", was mijn gedachte. En ja hoor. "Mag ik iets vragen?" Natuurlijk mocht dat. Maar er volgde eerst een opmerking. "Ik vind dit een mooi plaatje. Omdat ik docent fotografie ben, zou ik graag een foto van de hond maken, alleen wil ik dit graag in mijn studio doen. Zouden wij een afspraak kunnen maken?" Als het zo'n vraag betreft kun je toch niet weigeren? Er werd na nog meer leuke woorden over en weer, een kaartje overhandigd en dus togen wij een paar dagen later naar de afgesproken plaats. De studio was voor ons in gereedheid gebracht en we konden vrij vlot poseren. Al werkende met Bailo, wat niet zo lang duurde omdat hij gewend is in standen te staan, zitten of liggen, kreeg ik ook min of meer de opdracht om samen met hem posities in te nemen. Van de combinatie werden ook ettelijke plaatjes geschoten. Na een paar dagen kreeg ik bericht met een volgende vraag. Of onze foto's een paar weken in de etelage mochten hangen. Het resultaat was 2 foto's in de maat van ongeveer 1 meter x 0.80 m. , 3 weken voor voorbijgaand publiek, te bezichtigen. Verder mochten we 2 foto's in een gangbaarder maat voor onszelf uitzoeken.
Reageren
