Het moest nu eenmaal, Lance moest voor de eerste keer uit logeren gaan. 
Gelukkig was er bij de buurvrouw , eveneens wandelmaatje ,een ander klein hondje Snoopy dat hij al kende.
Ik voelde me echter zo rotslecht....en ben vlug , laf van me, weggeslopen toen hij in de tuin daar was en niks in de gaten had.
S' avonds al bericht dat hij nog had staan huilen had aan de buitendeur als een wolfke, oehoehoehoe !
Scheelde echt niet veel of IK begon eveneens mee te huilen ..... !
Bedtime aangebroken, Lance zou mee op haar bed mogen slapen had ze me beloofd.
Buurvrouw , Snoopy en Lance op het bed. Licht uit.
Opnieuw huilen en jammeren , snikken....
Het andere hondje , dat zoals gewoonlijk al direct onder de dekens was gekropen...kroop direct terug naar boven en ging dan echt Lance troosten. Ongelooflijk !
Ze legde haar kopje op zijn lijf en zo zijn ze samen in slaap gevallen. Spijtig dat ik er geen foto van heb.
Dat niemand nog zegt dat een hond je niet mist hoor, ik dacht ook dat eens dat de basisbehoeften voldaan waren , een hond zich vlug schikt en niet treurt.
Nietwaar dus.
Ons weerzien daarna was zó enthousiast dat wij alletwee het bijna aan onze tikker kregen.
Reageren
).
)