
Op onze 'vaste route' komen wij ook wel eens een boxer eigenaar tegen, die iedere keer letterlijk zijn hakken in de grond moet zetten om zijn dier enigszins in bedwang te houden. Het is een nog jonge hond (reu rond een jaar) die duidelijk zijn grenzen nog probeert te vinden. Er zijn momenten dat ik denk dat de baas, voortgetrokken door zijn hond, op zijn buik zal thuiskomen. Als we in tegengestelde richting passeren, waarbij Bailo laat zien dat hij deze bengel respecteert door in een boog langs hem heen, gewoon door te lopen, mokt het dier nog een tijdje na, terwijl de baas staat uit te puffen. Eigenlijk wilde ik niet de beter weter uithangen, maar op zeker moment kon ik niet nalaten de baas voorzichtig mee te delen dat dit waarschijnlijk wel anders zou kunnen. "Hoe dan?", was overduidelijk de vraag, waarop ik kon wachten. "Gewoon, mijn hond en ik lopen een eindje verder, laat uw hond maar los in dit hondenlosloopgebied waar alleen maar voetgangers komen en dan gaan we eens kijken hoe uw hond zich gedraagt ten opzichte van mijn hond." "Daar begin ik nooit aan, bij mijn vorige hond hebben we dit uitgeprobeerd en die kwam niet terug. We hebben wel een uur lopen vangen. Dit wil ik niet weer", was zijn emotionele antwoord. 'Wat een conclusie', was mijn gedachte. Maar hier stopte toch mijn goede bedoeling. Die meneer dacht niet verder dan een gebeurtenis die hem ooit was overkomen met zijn andere hond. Deze hond heeft niet de kans gehad om op een normale manier kennis te maken met soortgenoten. Het gevolg kan zelfs een niet hondenmens nagaan. Graag had ik dit dier nader met Bailo kennis laten maken. Maar ja, ik ben niet de eigenaar van deze hond en de 'baas' zijn wil, is in deze wet. De keren dat we elkaar weer tegenkomen, verlopen als vanouds. Wij bazen groeten elkaar, de boxer hoopt zijn rancune op en beide geleiders hebben hun eigen gedachten.

Reageren






