Manon (gast)
31 augustus 2015, 23:56
Lieve Cooper, ik mis je zo. Kon ik je nog maar even vasthouden. Even knuffelen, even zien, afscheid nemen.
Niet veel mensen begrijpen het. Voor sommige zijn honden maar huisdieren. Dat was jij niet. Jij was mij vriend, mijn maatje. Je was bijna je hele leven bij ons. En de helft van mijn leven tot nu, heb jij ook mee gemaakt.
Ik mis je zo. Hoe kan het toch. Enthousiast was je buiten. Maar je kon al niet meer goed staan. 13 jaar was ook al oud voor een doorgefokte mopshond. Ook kon je al bijna niks meer zien, soms zakte je door je pootjes heen. Maar nu was het nog niet jouw tijd.
Lieve Cooper, het spijt me zo, Hoe ben je toch onder die auto gekomen. Waarom. Ik hoop dat je niks er van hebt gevoeld.
Ik wou dat ik je nog even vast kon houden. Nog een keer om je stomme hoofdje lachen. Ik zou er miljoenen voor geven om je nog een keer te zien. Ookal was het maar voor een minuutje.
Reageren
