Bijna 10 jaar geleden haalden wij een zwaar mishandelde hond uit een huis, samen met de politie, ze was toen 5 jaar oud. 5 jaar lang zwaar mishandeld, verwaarloosd, at voornamelijk aardappel schillen en afval.
De baas werd voor iets anders opgepakt en moest sowieso naar de gevangenis, en wij zagen kans de hond te krijgen, hij tekende netjes afstand, en we namen haar mee.
Het was natuurlijk een vreselijk getraumatiseerd hondje, heeft de eerste weken in de tv kast gezeten, of onder de bank, we moesten het voorzichtig aanpakken. Ze was ook nog eens super vals en beet alles en iedereen. Mannen moest ze niks van hebben, en haar oude baas had een zware diesel auto, zodra ze een zware auto hoorde kroop ze weg.
Na heeeeeeeel veel geduld werd het een lief hondje, althans voor mij, van mijn man moest ze niks hebben, echter bleef ze vals en onberekenbaar. Hoe vaak ze ons wel niet gebeten heeft uit schrik, zo zielig.
Afijn het ging goed allemaal, maar ik raakte zwanger van onze zoon, we hebben lang nagedacht, maar eigenlijk was er maar 1 keuze, ze kon niet bij ons blijven, het risico was te groot, aangezien ze naar alles wat een onverwachtse beweging maakte beet. En ja een baby... En een baby gaat kruipen, dus de keuze gemaakt haar weg te doen. Niet helemaal weg, ze ging bij mijn moeder wonen, 1 straatje verderop, zo kon ik haar zien, en bleef het ook gewoon een beetje mijn hond. Ik zag haar dus nog steeds bijna dagelijks.
Achteraf gezien was het niet nodig geweest, ze heeft de kinderen nooit wat gedaan, sterker nog er kon niemand bij de kinderen in de buurt komen, ze ging voor ze liggen, en waag het niet in de buurt te komen!!
Maar goed ze zat perfect, bleef binnen ons gezin zeg maar.
Nu is ze 15, en vanmiddag om kwart voor 3 hebben we haar met veel pijn in ons hart laten inslapen. Ze was al een tijd blind en doof, dement denken we, en ze was weer zoals we haar net kregen, doodsbang en beet alles weer. En sinds afgelopen week kon ze ook amper meer lopen, ze werd super dun, en had pijn, het was klaar, ze was op. We hoopte zo dat ze in haar slaap zou gaan toen ze een paar maanden geleden steeds slechter werd. We zijn eigenlijk nog egoïstisch geweest om nog een tijdje te wachten.
Bij de dierenarts kreeg ze het slaapspuitje, en binnen 15 sec was ze weg. Zo snel. Daarna het andere spuitje, en het was over.
Super fijn dat het zo snel ging, want we hadden 2 slechte inslaap ervaringen, 1 ook jack russel die 3 kwartier heeft gevochten, letterlijk!! Gillend en vechtend tegen de spuitjes, 4 spuitjes en nog vechten, vreselijk was het! We hebben daarna zoveel getwijfeld of het juist was, al was het dat, zijn lever werkte al zo goed als niet meer, en hij was doodziek. Waarschijnlijk werd hierdoor dus ook het medicijn niet opgenomen, en kon hij daarom zo lang door gaan.
En nog maar een paar maanden geleden 'onze' old engelse bull. Duurde 1,5 uur! En tig spuitjes, en toch door gaan, toen hebben ze hem recht in zijn hart moeten spuiten, vreselijk. Hij had in korte tijd meerdere hersenbloedingen gehad, en kon niets meer.
Voor ons wel het gevoel dat ze al echt op was, dat het zo snel ging. Althans daar troosten we ons nu mee.
Ondanks dat ze hier al 6 jaar niet meer woonde, ben ik super verdrietig. ik heb haar gered, ik heb haar er boven op geholpen in hoeverre mogelijk, en nu heb ik haar dood gemaakt. Tis zo kut zulke beslissingen. Ook al weet je dat het niet anders is.
Volgens de dierenarts zou ze niet ouder als 8 worden, door haar medicijnen die levensverkortend werkte. Toen ze 11 was zei hij, hou er rekening mee dat je haar vandaag of morgen dood vind. En toch gewoon 15 jaar worden! Mijn kanjer!
Moest het ff kwijt. T voelt zo rot.
Reageren
