lola (gast)
22 juli 2015, 16:27
Onze lieve schat is oud en ziek )-: Bijna drie jaar geleden kwam ze bij ons, uit een asiel (dodingsstation) in Spanje. Ze had daar geen kans, door haar leeftijd en haar karakter (te lief). Ik zag haar en was op slag verliefd, ook omdat ze erg op onze vorige hond leek die ik met pijn in mijn hart door na een heftige ziekbed (kanker) had moeten laten inslapen op 9-jarige leeftijd. Lua kwam en won mijn hart en ik het hare :-) Ze was niet erg fit en ipv de ongeveer zes jaar die ze zou zijn was ze minstens 10, erg verwaarloosd, broodmager met kale plekken en geïrriteerde huid en eerlijk gezegd dat ik niet dat ze de zomer zou halen. Inmiddels gaan we de derde zomer in, ze heeft haar ups en downs, steeds als ik dacht dat het slecht ging krabbelde ze er toch weer bovenop. Ze is lief, aanhankelijk en lijkt zelfs vaak blij. Ze is echter ook keihard voor zichzelf, als er een doorn in haar poot zit merk ik dat bijvoorbeeld alleen omdat ze mankt, niet omdat ze erom huilt. Het laatste half jaar heeft ze steeds ontstekingen van haar tanden en/of kaak en haar bult op haar buik is ook enorm gegroeid omdat we haar 1 x narcose hebben gegeven voor een operatie toen ze net bij ons was (baarmoederprobleem) en merkten dat dat te zwaar voor haar was kiezen we nu steeds voor een antibiotica-kuur. Tot nu toe is dat goed gegaan. Afgelopen week sliep ze al meer dan normaal, maar ging nog steeds blij meer naar buiten. Ze eet ongeveer de helft van wat ze zou mogen, maar een koekje slaat ze niet over.
Afgelopen weekend was haar kaak echter weer helemaal dik, ik ben direct naar de dierenarts gegaan. Naast de antibiotica leek het haar erg verstandig om Lua ook een pijnstiller te geven (dagelijks) wel met de kanttekening dat dit medicijn niet geheel zonder bijwerkingen kan zijn voor de oudere hond (heftig voor de nieren) maar liever een hond zonder pijn dan een hond een maandje langer in leven met pijn. Geen kwantiteit maar kwaliteit van leven. Dus vanaf zondag de antibiotica en de pijnstiller, maar onze snoet wordt steeds zieker en zieker )-: Gister kon ze al bijna niet meer lopen, dus ik ben accuut opgehouden met die pijnstiller. Ze zoekt me steeds op maar kan eigenlijk niks meer. Onze vloer van mijn kantoor, haar veilige plekje onder mijn buro, is wat glad, het lukt haar dan ook echt niet om op te staan (ze heeft in het verleden ook ooit een achterpoot gebroken getuige de duidelijk voelbare schroeven en plaat in achterpoot). Nu ligt ze steeds te slapen, ze wil niet mee uit, ze heeft sinds vanmorgen niet meer gedronken en eten al helemaal niet. Af en toe heft ze haar hoofd en zoekt me op, als ik bij haar ga liggen verstopt ze haar hoofd in mijn oksel. De laatste weken ligt er iedere ochtend een plas in de woonkamer (waar ze slaapt) en vanmorgen ook een dikke drol erbij. Ik weet dat ik niet te lang moet wachten en haar nog meer ellende moet besparen... Maar toch, een stemmetje in mijn achterhoofd zegt: wat als ze nu weer opknapt, zoals ze al zo vaak heeft gedaan... al moet ik eerlijk zeggen dat ze nog nooit zo slecht is geweest als nu... )-:
Pfft, dit van me afschrijven helpt een beetje en ik hoop dat jullie me wat moed in kunnen fluisteren...
Reageren
ik denk dat je zelf al de beslissing in je hoofd hebt zitten ?
