Morris heeft me vanavond voor het eerst het gevoel gegeven dat ik heel graag Door de grond wilde.
Hij liep ff een kerk binnen. De deuren stonden open want ook al is het over het algemeen niet zo warm buiten binnen is het nog wel wat drukkend.
Naast de kerk is een veldje, en ik, non-kerkganger had even niet gedacht aan de tijden van kerkdiensten. Ik sta daar mooi een balletje te gooien, all good.
Vervolgens lopen we het plein op en dan een pad Door en daar doe ik hem normaal aan de lijn. Hij loopt netjes mee, houd me altijd in de gaten, maar dit keer draai ik me om en... weg mn puber.
Ik loop terug en zie geen hond, roepen, maak me zorgen, zie ik ineens een meneer naar buiten lopen met mijn hond aan z'n halsband.
En wat stamel ik? "Och... Dat doet ie normaal nooit" hahahaha
Meneer kon er wel om lachen gelukkig. "Zocht vast God's zegen" zei hij.
Maar vreselijk... als ik nu met mijn hond Door het dorp loop herkennen die kerkgangers mijn hond natuurlijk. ![]()


Reageren













