Een triest verhaal...
Maar ik hoop dat mensen van hier misschien mee willen denken.
Vandaag is een beetje een zwarte dag. Ik heb gezien dat een mogelijke herplaatser voor bij ons naar een stichting is gegaan.
Maar eerst was er iets anders, iets erger.
Een bevriende dierenarts belt mij met de vraag of ik iemand weet die dringend een hyper actieve zwaar kefferige jack russel van 1 jaar in huis wil nemen. Ze moest namelijk op huisbezoek en daar aangekomen bleek dat die mensen helemaal gek werden van die hond en ze moest haar laten inslapen. Dus ze belt mij op en vraagt of ik iemand ken? Ik zeg dat ik het zo meteen niet weet en dat ik misschien wel heel even zou kunnen opvangen maar dat ik niet echt trek aan een hypere jack plus dat onze tuin daar niet op voorzien is . Mijn buurvrouw zat bij mij en ik vraag het haar en zij zegt dat ze misschien wel iemand kent die de hunne pas hebben moeten afgeven maar dat ze dat niet zo snel te weten kan komen.
Dus ik zeg tegen die da: vraag of ze een paar dagen wachten, desnoods even naar het asiel en anders mij iets laten weten. Dan had ik misschien ook de tijd om het via hier te vragen.
Een uurtje ofzo later vraag ik haar of het gelukt was en ze zegt dat de hond ondertussen ingeslapen is.. :-( een gezonde hond!!! 1 jaar!!!
De mensen wilden niet wachten, wilden de hond niet naar het asiel want dan werd er mee gesleept enz..
:-(
Ik ben redelijk overstuur nu. Had ik maar meteen gezegd: ja breng maar! Maar in mijn achterhoofd zat die beauceron nog. Had ze mij maar iets laten weten toen die mensen hebben afgewezen om te wachten ...
Ze zei wel nog achteraf, compleet in tranen: we moeten hier iets op vinden. Zodat we acute opvangadressen hebben.
En daarna dacht ik nog dat ze in het vervolg gewoon moet zeggen tegen die mensen dat ze ze zelf houdt en daarna de hond of kat dan maar zelf naar het asiel ofzo brengen.
Ik zou het anders ook niet weten. En op hp kan je ook niet zomaar beginnen aan te bieden..
Ik zit hier erg mee. Voel me zelfs schuldig.. Waarom wilden ze niet een paar dagen wachten.. Waarom heb ik niet meteen gezegd: breng maar... :-(


Reageren








, dankzij Maart die iemand kende die een kleinschalige opvang had voor bejaarde honden. Dat was zo een stress en zo een zorgen met die deadline maar het is gelukt. Ondertussen leeft Dina nog steeds, woont binnen, geniet van haar oude dag bij super lieve mensen! Ze zal wel naar de 16 jaar toegaan nu. Dat vrouwtje was zoooooo blij dat haar hond verder kon leven. Ze moet nog steeds huilen als ze foto's van Dina ziet.





