Toch weer een klysma moeten geven, na een uur kon ik het niet meer aan zien en ging Faro me aankijken tijdens kromzitten, ik denk dat hij on hulp vraagt dan, dus maar weer gedaan, er was iemand bij waarmee we aan het wandelen waren, en die dacht oow jee, maar faro staat gewoon een snoepje te eten terwijl ik de klysma inbreng, geen probleem dat.
Alleen ik weet dat dan de buikkrampen komen, zijndarmen worden verplicht aan het werk gezet, opvallend is wel dat de ontlasting helemaal niet zo hard is, kan ook bijna niet met wat hij nu krijgt tegen harde ontlasting.
Toch denk ik dat de peristaltische beweging er dan niet is of zo, hij voelt wel drang, maar er komt niks.
Toch die darmverwijding die het tegenhoud?
En dan weet ik dat gaan we niet wegkrijgen, dus die darmen moeten echt 10 keer beter gaan werken.
Dus tja, ik zit toch in een soort van dip weer hoor, ik zie het zo somber in, of ik moet accepteren dat een leven zonder klysma's niet mogelijk is.
Ik weet ik moet positief denken, maar het is zo een rot gezicht, en ik moet mijn energie goed houden, kalm blijven, vrolijk blijven, nu waren er 2 hondjes die lekker gek deden, waar we mee liepen, dat was een goede afleiding.
pfff gelukkig is de rest van de wandeling goed verlopen, Faro heeft ongeveer een kwartier echt buikpijn, misschien korter maar ik vind het lang om zo een buikpijn te hebben.
Nou ja, ik heb het weer ven van me afgeschreven, vanavond wat extra laxeer gegeven, morgen weer een nieuwe dag.



3 doggies

