Ik begrijp wat je zegt, maar met deze instelling zou ik hier thuis nergens komen. Als ik in bed blijf liggen, plast Wispa op de bank. Overigens is blijven liggen sowieso vrij onmogelijk want Wis en Mik stoeien 's morgens behoorlijk en het liefst bovenop mij.
Ik heb geen tuin maar had ik die wel, dan namen mijn honden hier écht geen genoegen mee. Ze hebben uitdaging en beweging nodig, anders is het huis letterlijk te klein voor ze.
Laat ik ze alleen dan loop ik het risico dat ze gaan zitten joelen en ik aangesproken word door de buurvrouw. Langer dan drie, bij hoge uitzondering vier uur weg gaat sowieso niet.
Een hele nacht slapen door is hier lang geleden (rara, waarom lig ik dit om 03.40 te typen..). Wispa heeft regelmatig paniekaanvallen 's nachts wanneer ze dingen op straat hoort. Eén van de redenen dat ik vanuit de stad naar een dorp verhuisd ben.
Ik heb hondjes die "een slechte jeugd" gehad hebben en vooral Wispa is een behoorlijke uitdaging. Mensen om me heen verklaren me voor gek dat ik haar nog niet herplaatst heb want "een hond is een hond en die moet zich maar aanpassen en normaal doen". Dat kán Wispa niet.
Sorry, behoorlijk off-topic, en ik realiseer me dat de meeste honden niet zijn zoals Wispa, maar ik wilde toch even aangeven dat er honden zijn waar je meer en grotere opofferingen voor moet doen dan voor anderen. En je zult er maar nét eventjes eentje treffen..
Nou, ik kan niks met dat overdreven gedoe. Een hond is een hond.
Die van mij slapen gewoon uit als ik uit slaap. Ze nemen genoegen met de tuin als ik me niet lekker voel en als pup hebben ze er 's nachts nooit vaker dan één keer uit gehoeven. Als het hard regent willen ze niet eens wandelen.
De rest van de reacties ben ik het overigens helemaal mee eens. Andere hebben het prima verwoord.
"

Reageren

.













