Ergens wel humor, want Dobby is duidelijk een dramaqueen.
We gingen naar de dierenarts omdat hij constant aan zijn voetje likt en ook piepte als ik tussen zijn kussentjes zat.
Wij naar de dierenarts. Die werd hartelijk begroet en Dobby trek zich zowat blauw omdat hij óók de assistente móest begroeten. Afijn, Dobby klom zelf op de tafel voor die op de laagste stand stond, wat een voorbeeldige vent is het toch. Dobby dan hè?
Dobby op zijn zij en onderzoek van het voetje. We moesten hem met zijn tweeën vasthouden want man wat stribbelde die hond tegen. En af en toe piepen en kermen... dat deed hij thuis niet. Ik had hem dat nog nooit horen doen. Op een gegeven moment moest Dobby zelfs even een muilkorfje om. En toen ging hij gillen en huilen alsof er iets héél pijnlijks gebeurde. Tuurlijk, die ontsteking deed zeer maar toen er gecheckt werd of zijn teentjes niet gebroken waren, aan de bovenkant dus, toen huilde hij ook.
Er zat niets in zijn voetje, het was een beetje ontstoken, maar man wat reageerde hij door de omgeving overgevoelig. Toen de tafel weer naar beneden ging drukte hij zich helemaal tegen me aan.
Omdat ik dit toch wat bizar vond vroeg ik meteen maar of hij niet heel erg hyper en overgevoelig reageerde, ook bij binnenkomst e.d. en de dierenarts verdenkt hem van ADHD of iets dergelijks. Hij mag dan wel een jonge hond zijn, en jonge honden zijn best druk, maar Dobby is wel héél erg zo vond men. Ik kon zo een doorverwijzing naar Utrecht krijgen. Nou, dat vind ik een beetje gortig. Ik vroeg of er geen homeopathische middelen waren om het eerst mee te proberen. Ik heb nu druppels van MacSamuel, het heet Schrikken. Er zit onder andere haver in en passiebloem.



3 doggies



...