Mijn kleine meisje is er niet meer...

Joyce · 2015-04-13T15:26:58+02:00

Hallo Leegte, stilte, pijn, verdriet.... Ik heb mijn lieve Chanel vrijdag moeten laten inslapen. Zij had een ontzettende pijn aanval (dmv nekhernia)dat ze echt uitgilde. Ze heeft ong een week prednison gehad en even tramadol erbij maar niks hielp. Zij bleef ik haar mandje liggen kreunen(95% van de dag),was niet meer spontaan, reageerde niet tot nauwelijks op geluiden, ontlasting kon ze amper kwijt dan zakte ze vaak door haar pootjes en ze liet alles lopen in huis, wou amper drinken(eten nog wel) en ga zo maar door... Het is allemaal nog heel vers en ik weet niet wat ik ermee aan moet of wat ik moet zeggen.Dit alles is in ong 1 week gebeurt, van de medicijnen tot het laten inslapen en ik heb alles in een roes beleeft.Ik kon me absoluut niet concentreren en weet amper wat er om mij heen gebeurd en/of gezegd is die dagen want ik kon alleen maar bij en met Chanel bezig zijn, ik stond in de automatische piloot. Dat hondje was niet alleen mijn maatje maar als een kindje voor mij. Ik vond da…

30 reacties · pagina 2 van 2

Alles over de Cavalier King Charles SpanielKarakter, verzorging en wat baasjes van het ras vinden

Joyce

17 april 2015, 14:10

Bedankt Ingrid en Renate voor jullie lieve berichtjes! Ik ben me er zeker van bewust dat het gemis zal blijven en ik gun mezelf ook zeker de tijd. Dit is niet niks voor mij. Ik heb epilepsie en altijd als ik een aanval had gehad stond Chanel bij me om te kijken of alles wel goed ging (uiteraard ook als ik verdrietig was) het was gewoon mijn kindje.