Ik heb er serieus bewondering voor je als je dat op die manier kan.
Hier lukt dat alvast niet.
Of het moet aan mij liggen. "
Het is bij ons zo gegroeid, dat is ook niet vanzelf gegaan....
Toen Lily pas bij mij was, 1999, gebruikte ik nog wel nee, foei, eeeuh... tsja, zo ging dat. Hoe vaker en harder ik dat riep hoe hoger de middelvinger. Zij vroeg om echt gehoord te worden, zij heeft me uitgedaagd (positief) om echt te leren verdiepen en te 'luisteren'. Om samen te werken, om te vertrouwen. En hoe meer ik dat kon geven hoe meer ik het kreeg van haar. Dat is wat mij betreft relatievorming, echt een team zijn.
Zij was erg zelfbewust en eigengereid. Trok graag haar eigen plan. Door te leren communiceren, echt communiceren, konden we samenwerken. Ze is echt mijn soulmate (ook al niet meer hier). Heb erg veel van haar geleerd.
Met jipmheb ik weer een heel andere relatie. Jip is veel aanhankelijker, minder zelfstandig, heeft veel meer begeleiding nodig. Maar ook hier is een corrigeende nee, eeuh of foei niet nodig. Wel echt luisteren, leren communiceren, vertrouwen en vooral gedrag in banen leiden en sturen, omdat dat hem veiligheid biedt.



3 doggies



















