Loesje: wat naar voor jouw kooikerhondje, ik kan me goed voorstellen dat je hem hebt laten gaan bij het zien en horen van zoveel pijn.
Dirk: ik begrijp hoe je het bedoelt, maar jouw woorden doen mij zoveel pijn. Kon je de wilskracht van Speedy en Tessa maar zien, zou je hun zien eten en drinken kon je begrijpen waarom wij ze nog niet kunnen laten gaan.
Linneke: de laatste dagen liggen ze elk apart in een mand, soms banjeren ze ook over elkaar heen maar dat is het nu niet.
Coby & Wanda: ik ga vaak naast de mand zitten om Tessa te kalmeren en leg mijn handen op haar lijfje. Daar heeft ze veel baat bij. Het is of de dementie of pijn, lastig om te achterhalen. Kon ze het me maar vertellen in mensentaal.
Cindy & Co: ik ga vanavond naar de dierenarts met Tessa om 18.00 uur. Met honden die zo oud zijn hou je eigenlijk elke dag wel rekening met het einde omdat dat zo nabij is. De afgelopen maanden hebben we ons al, zo goed als kon, voorbereidt.
Prisca en Jazz: we polsen iedere dag of het nog acceptabel is. Maar nu met het huilen van Tessa gaat er een lichte alarmbel af.
Vanavond ga ik dus, sowieso vind ik het fijn dat de da Tessa weer even ziet. Dat is nu ruim 1 jaar geleden.
Best wel spannend.