wat ik net toch zag... ik vond het zo lief en toch zo zielig.
ik liep over straat naar de bibliotheek en toen kwam er een vrouw naar me toe.
ze hield de hand vast van een kindje, een kleuter en in haar andere hand had ze een hondenriem.
de vrouw had een lange jas aan die erg kappot was. er zaten scheuren in en ze zag er helemaal niet zo verzorgd uit.
het kindje had best dunne kleding aan en ik zag hem klappertanden.
de vrouw sprak me aan: 'weet u waar het opvangcentrum voor daklozen hier in de buurt is?'
ik had echt geen flauw idee: 'nee, sorry' zei ik.
de vrouw keek verdrietig en fluisterde nog iets naar me, iets van: 'toch bedankt'
ze zagen er zo zielig en arm uit. maar de hond echt niet. de hond zag er zo goed verzorgd uit. hij had een lange vacht en (ik keek snel) maar de vacht zag er schoon en glanzend uit en de hond had zo'n hesje aan met een reflecterende-strip erop (erg veilig)
dat alles ontroerde me zo!
ookal hadden ze het niet breed, ze verzorgde die hond zo goed!
toen ik nog even achterom keek zag ik het kindje naast de hond op de stoep zitten terwijl de vrouw iemand anders aansprak.
het kindje zat heel dicht tegen de hond aan. alsof hij steun zocht en warmte.
ik hoor zó vaak verhalen van mishandelde honden en om nu zoiets te zien dat doet me echt goed!
die vrouw gaf zo te zien alles wat ze had aan haar hond en haar kind. (ze zag er zelf zeker het slechts uit..)



3 doggies










en ook sneu voor haar en dat kindje 







