" Mijn eerste eigen hond was een wolfsgrauwe duitse herder, uit een werklijn, met rechte rug.
Een geweldige hond, lief voor iedereen, ook kinderen e
n altijd enthousiast en in voor aktie. In het begin had ze wel wat gesloopt, maar nadat ik een bench gekocht had en na een paar dagen
wennen kon het deurtje open blijven, was het slopen helemaal verdwenen.
We zijn indertijd naar een dh club gegaan Maar dit was 15 jaar geleden nog een harde club, me
er een drilkamp voor strafgevangenen dan leuk met je hond bezig zijn. Er moest ook een slipketting om, dit heb ik een paar keer vo
lgehouden, Maar mijn leuke hond veranderde in een nerveuze happer. Toen zijn we bij een gewone club gegaan, hebben daar curs
ussen gedaan die ze goed doorstaan heeft en later zijn we gaan speuren wat ze heel leuk vond.
Een wereldhond dus, een vriendin die je nooit meer vergeet. Het fijne van een dh vind ik d
at het karakter heel goed is (wel van een goede fokker) en de hond een leuke eigen kop heeft maar toch heel baasgericht is. Je
hebt in het begin je handen vol, de pup is ondernemend en probeert graag alles uit, maar dat is alle moeite waard.
Mijn hond was in h
uis de rust zelve, en buiten een aktieve hond, een dh hoort niet nerveus en pieperig te zijn, wel kalm en zelfverze
kerd. Wel is het een heel gevoelige hond die het fijn vindt als je haar begrijpt. Kennis van hondentaal is wel aan te bevelen
.
De fokster waar ik haar vandaan heb fokt niet Me
er, ze vond het te erg wat er met sommige van haar honden in de "sport" gebeurd was. Vaak vallen herders nl in de
verkeerde handen. Een herder is een gevoelige hond, die graag iets doet, maar sommigen vinden dat je dit erin mag slaan, en
met een harde hand de hond moet opvoeden.
"