Hallo Mary Ann,
De balans tussen je hart en je gevoel zul je helaas op eigen houtje moeten herwinnen. Ik lees dat je tijdens dit proces er niet alleen voor staat, en dat is goed om te lezen. Indien er een kant en klaar antwoord was, dan zou ik het je geven, maar na 20 weken mijn oudste meisje kwijt te zijn, zit ik zelf nog vaak in zak en as.
Tot nu toe heb ik geleerd dat er geen antwoord is. Er is een soort van 'groei', een manier van leven om er mee om te (proberen) gaan die zich langzaam meester van je maakt om het een plek te kunnen geven die tot een zekere 'verzoening' probeert te komen met de feiten (met de nodige terugvallen weliswaar.
Ik weet dat erover praten enorm nodig was. Jammer genoeg kon ik daar enkel op dit forum een beetje mee terecht. Je bent niet alleen daar. Praat met elkaar over jullie 'kind' wanneer jullie er klaar voor zijn. Doe alles op jullie tempo en trek je niks aan van lompe reacties en mensen hun robotachtig gedrag.
Ik hoop dat ik me nu niet te veel opdring, maar in geval jullie het kunnen gebruiken, geef ik een link mee van een site waar ik zelf veel aan had indertijd in Augustus. Mijn jongste hond had het heel zwaar na het verlies van haar grote voorbeeld, en in de link vond ik alle raad en tips die ik nodig had om haar hier goed doorheen te leiden. Ze is veranderd sindsdien, maar ze doet het eigenlijk heel goed, en ze kent terug veel plezier.Hier is de link: http://dier-en-natuur.infonu.nl/huisdieren/132382-een-rouwende-hond-begeleiden-als-zijn-maatje-is-overleden.html
Bedankt voor de liefde die Howy gekregen heeft. Iloy zal jullie van hier af verder helpen.
Mijn diepste sympathie en medeleven.
Lieve groet.