gefeliciteerd met nummertje drie,
mijn allereerste hond was een wolfsgrauw dh teefje, ik kreeg haar met negen weken.
Wat ik me vooral herinner is het verliefde gevoel dat ik had. En dat ze ook al echt een hondje was. De fokker had bijv. een doos aangeraden die ik bij mijn bed moest zetten, met daarin een lapje stof vanuit haar nest, maar dat vond ze helemaal niets en sprong daar gewoon uit.
Door de verliefdheid had ik veel adrenaline en vond ik het ook helemaal geen moeite, om s nachts de wekker te stellen en eruit te gaan.
Zindelijk was ze na zes weken al, we gingen na elke maaltijd en elk slaapje of als ik dacht dat het nodig was naar steeds hetzelfde plekje buiten.
Met socialiseren maakte ik een flinke fout. Ik liep naar iedereen die we Maar tegen kwamen, elke hond elk mens moest begroet. Iedereen vond haar schattig en leuk. Na vier maanden begonnen mensen haar eng te vinden en was het niet meer wenselijk dat ze naar iedereen toeliep. Dat moest toen weer afgeleerd worden. Nu zou ik haar dus liever leren de aandacht op mij te vestigen, en niet op de omgeving, alleen gedoseerd.
Ik was tegen een bench indertijd, ik dacht slopen hoort bij puppies en gaat vanzelf wel minder worden. Het tegendeel was waar, ze ging steeds meer slopen en toen ik op een dag thuis kwam ze was toen ongeveer negen maanden oud, en een enorme ravage aantrof, heb ik dan toch maar een bench gekocht. Ze ging daar meteen in, en het was echt haar eigen veilig plekje, het deurtje hoefde na een paar dagen ook helemaal niet meer dicht, en bovendien was het slopen helemaal afgelopen.
En zo kan ik nog wel even doorgaan, ze was een heel leuke aktieve hond en ik wou dat ik alle verhalen en avonturen die ik met haar meegemaakt heb opgeschreven had
