Rik is inmiddels ruim 8 maanden en na altijd los gelopen te hebben moeten we hem nu noodgedwongen weer aan de lijn houden. Een paar maanden geleden hebben we in verscheidene losloopgebieden heerlijk kunnen wandelen terwijl hij om ons heen dartelde, liep wel eens vooruit of richting een andere hond maar we konden hem altijd wel weer roepen of uit de situatie halen.
Nu luistert hij alleen nog maar goed in een prikkelarme omgeving. Wat dus nog maar weinig voorkomt aangezien het bos waar we dagelijks wandelen veel bezocht wordt. Hij ziet ook elk vallend blaadje, takjes, wil overal aan snuffelen etc.
Eerst lijnde ik hem weer wat vaker aan als ik in de verte mensen of honden zag tot ze weer voorbij waren maar nu lijkt hij soms al andere honden in de lucht te ruiken als ik ze nog niet eens gezien heb. Hij gaat er vandoor voordat ik er erg in heb en roepen heeft dan geen zin. De andere kant oplopen werkte eerst nog wel, maar nu ben ik totaal niet meer in beeld. Daarbij is zijn springgedrag ook weer meer toegenomen en moet ik hem gaan ophalen bij de wandelaar en/of andere hond(en) want hij valt ze echt lastig met zijn 'stuiterbal' gedrag. Hij maakt er dan ook een spelletje van door hem niet bij de riem te laten pakken.
Dit heeft zich al een paar keer voorgedaan en hij is dus al 'beloond' voor zijn wegloopgedrag doordat hij de andere honden kon bereiken. Op deze manier leert hij dat hij ook niet hoeft te luisteren. Ook het 'met toestemming' spelen met bekende honden kan niet goed meer want vanuit die situatie kan het zo ineens zijn dat er een andere wandelaar voorbij komt met een hond die interessanter is in zijn ogen en weg is ie...
In overleg met de trainer van de hondenschool waar we op cursus zitten blijft hij voorlopig aan de lijn. Heb nu wel een uitlooplijn gekocht zodat hij iets meer vrijheid heeft. Dit geeft ook wel weer meer rust want eerlijk gezegd vind ik het heel erg moeilijk om in deze situaties niet boos te worden en geduldig te blijven. Heb ook wel eens gehad dat ik na zo'n situatie al mopperende, met Rik naast me, naar huis ben gelopen en hem een poosje in de gang liet omdat ik hem even niet meer kon zien...
Nu vraag ik me af of het ooit wel weer goed komt? Vind het ook lastig aangezien ik er opmerkingen over krijg van andere hondeneigenaren, zoals 'kan hij zijn energie nu wel kwijt?' Of 'even spelen met mijn hond kan toch wel?'
Ook twijfel ik wel eens of het niet ineens zijn 'ware aard' is die naar boven komt, aangezien hij een kruising is uit het buitenland en er mensen zijn geweest die ons waarschuwden dat dat kan gebeuren. Ook zijn er mensen die zeggen dat we hem moeten laten castreren, dat dit kan helpen. We willen hem uiteindelijk wel laten helpen aangezien hij regelmatig een ontstoken voorhuid heeft maar vinden hem nu met 8 maanden nog te jong.
Moet er wel bij zeggen dat ik bij de avondwandeling in het donker, ook in een buitengebied loop en aangezien er dan nauwelijks honden en mensen zijn, dus geen prikkels, loopt hij dan wel los en dan gaat het weer prima, is hij meer op mij gericht. Alle oefeningen die ik dan met hem doe gaan super dus dat stelt me ook wel weer iets gerust.
Reageren
