Ik noem het maar even Windhonden 2 omdat ik niet weet hoe ik het anders moet noemen....
Doordat mijn zoon van bijna 12 zich erg verdiept in windhonden, en mij er steeds van alles over vertelt, ben ik me er automatisch ook steeds meer voor gaan interesseren.
Maar daardoor zit ik nu ook met iets wat me maar niet loslaat;
Mijn zoon attendeerde mij op het lot van de windhonden in Spanje. Wij hebben er veel over gelezen en het laat me gewoon niet los.
Ik vind het vreselijk wat er daar allemaal gebeurt.Ik zal jullie de details besparen!
De interesse van mijn zoon kwam eigenlijk op gang toen we aan het kijken waren naar een leuke hond, en de interesse werd steeds groter (toen hadden we Ollie al)
Wat mij nu heel erg dwars zit, is dat ik 200 euro heb betaald voor Ollie; een kruising wat zogenaamd een ongelukje was, maar achteraf heb ik enigszins het idee dat het stiekem toch een milde soort van broodfok is geweest.
Begrijp me niet verkeerd, Ollie is een enorm makkelijk, lief en schattig hondje, die ik absoluut niet meer kwijt wil, maar ik had echt veel liever mijn geld uitgegeven aan het adopteren, en dus het redden, van een windhond uit Spanje.
Nu heb ik het financieel heel erg krap, en heb gewoon niet het geld om een windhond te adopteren, had ik dat maar, dan had ik dat zeker gedaan.
Daarom heb ik me nu opgegeven als pleeggezin, zodat ik toch het gevoel heb dat ik iets kan doen.
En ja, ik weet dat de asiels hier ook vol zitten, maar vergeleken met daar, hebben de honden hier in het asiel een ''luxe-leventje''
Dat moest ik gewoon even kwijt.



3 doggies



