Hallo allemaal,
Ik heb mij hier lid gemaakt omdat ik op weinig andere plaatsen begrepen kan worden.
Ik ben Sven en ben het baasje van mijn lieve meid kaylee.
Ik kan momenteel nog niet in de verleden context praten want het doet zo een pijn.
Kaylee is een lieve Cavalier King Charles, en ze is er rotsvast van overtuigd dat ze koninklijk bloed door haar heeft lopen, want ze is een echte diva.
Kaylee is mijn eerste hondje & voor mijn vrouw het tweede.
We hebben haar al sinds ze een puppy was en toen al kon ze ons vertederen dat het geen naam had.
Vooral bij mijn vrouw, mijn vrouw was haar papa in het jaar 2008 verloren, en toen was ons meisje nog maar een puppy, maar ze voelde dat ze haar 'mama' moest troosten.
Ze heeft veel mee met ons op reis geweest, ze heeft veel dingen gezien maar vooral gegeten.
Ze is een echte bourgondier, ze at alles graag behalve zoute chipjes die moest ze niet, liet ze altijd liggen.
Ze verstopt ook graag haar eten overal, achter de kast, de plant, onder een kussen in ons eigen bed.
Vanaf ze de kans zag naar boven te hollen zonder dat we het wisten dan ging ze het vlug gaan verstoppen.
Als ze merkt dat we zien waar ze het heeft gelegd, moest het vlug van locatie veranderd worden.
Ik ben bang, maar ook nieuwschierig naar de dingen die ik nu nog ga vinden in ons huis & in onze tuin.
Meisje, kan je nu niet gewoon vanachter het hoekje komen wandelen?
En precies terugkomen alsof je van een lange wandeling terug komt?
Als ik thuis kom van mijn werk, wacht ze steeds trouw aan ons groot rond raam vanaf kwart na 4 zit ze klaar.
Als ik er dan was kon ze met haar blijdschap geen weg, ze moest & zal een speeltje of een koekje in haar mondje nemen, met een schuddende poep naar mij komen aan de achterdeur en licht janken om te laten merken dat ze blij was en dat ik me maar snel moest bukken om haar te verwelkomen.
Meisje, ik wou dat ik hier nu met mijn poep kon schudden!
Ze is geen buitenhond, maar ze lag zoals een diva wel graag in de zon, op de ligstoel.
Maar de zee of het bos, daar zegt ze geen neen tegen hoor!
Zoals ik al zei ging ze ook graag met ons mee op reis.
Ze zat graag vanvoor in de wagen op de 'mama' haar schoot kijkend naar alles wat er rond haar gebeurde.
We gingen geregeld op weekend en midweek, liefst van al naar Center Parcs of dergelijke.
Je wou altijd als eerste uit de wagen en liep het padje af van de bungalow en wilt steeds als eerste naar binnen op verkenning.
Je bent gek op centerparcs, samen in de zetel liggen terwijl buiten de vogeltjes, eekhoorntjes en soms ook de schaapjes langs kwamen.
Je gaat dan ook altijd mee op wandelingen in het park, maar we kozen altijd een park ofwel dicht aan de zee ofwel aan het bos.
Aan de zee laten we je los als er niemand anders was dat vind je fijn maar toch liep je liever tussen ons steeds.
Je loopt steeds even voor ons om je dan steeds achteruit te parkeren tussen mij en de mama.
Je volgt steeds mijn pas mijn snelheid.
Als we van de wandeling terugkwamen ben je vuil en moesten we je wassen, dat vind je niet leuk.
Maar het drogen van je vacht vind je zalig!
Meisje, nu ben je aan je laatste reis bezig of je bent al gearriveerd.
Maar kan ik niet gewoon even mee? En je dan terugbrengen naar ons?
Of blijf je liever daar en let je op ons?
Wil je aub nog in dezelfde pas naast me blijven lopen?
Beste leden van dit forum, nu kan ik niet anders dan even wel in het verleden te moeten praten.
Zoals je nu kan zien hierboven is ons meisje geboren in 2008, op 12 September om specifiek te zijn.
Afgelopen zondag is ze heengegaan van ons.
Heel snel.
We hadden niets in de gaten ze deed volkomen normaal.
Maar ineens begon ze te bloeden zondagavond rond 21.00hr. uit haar vagina.
We dachten eerst dit zijn haar regeltjes.
De mama doet haar onderbroekje aan en troost haar dat ze wel snel over zullen zijn. terwijl ze op haar rugje ligt en zichtbaar geniet van de aandacht die ze krijgt.
Maar ze bleef bloeden en hevig.
We waren er niets gerust op en belde direct naar de DA van wacht.
Die vermoede direct "een baarmoeder ontsteking"
We stapte in de wagen en gingen naar de DA amper 2KM van ons deur.
Ze zat terug vooraan in handdoeken gewikkeld wouden we dat ze lag, maar zoals je hierboven kan lezen vond ze rijden fantastisch, en wou ze perse rechtzitten en rondkijken.
Eenmaal aangekomen wou de DA direct opereren.
De DA ging haar een spuitje geven om te slapen en daarna voor onder verdoving te brengen.
Ik kon het niet zien en zei een tot ziens en dat ik haar de dag erna wel ging ophalen om half 5.
Mijn vrouw haar mama bleef bij haar om haar niet ongerust te maken.
Normaal moest ze slapen na het 1ste spuitje maar dat deed ze niet, ze vocht ertegen en nam met haar voorpootjes de mama stevig vast rond haar arm.
Het 2de spuitje werd toegediend en ze gleed zachtjes weg in een slaap.
Wij gingen naar huis en wachten op het nieuws, laten kaarjes branden en bellen naar de familie om die kaarsjes ook bij hun te laten omsteken.
Maar 2uurtjes later kwam het schokkende nieuws dat je het niet gehaald hebt.
De operatie was succesvol, maar je overleed erna aan een shock.
Lieve meid onze wereld storte in.
De ene moment lag je bij ons in de zetel.
Ging je nog naar boven om een snoepje te gaan verstoppen!
En ineens was het gedaan.
Geen afscheid?
Niet op voorbereid.
Verdriet, angst & ongeloof kregen we in de plaats.
Waarom heb je niets laten merken dat er iets scheelde?
We konden niet aan je zien, je had geen pijn? als we het onderbroekje voor je regels aandeden iets ervoor?
Je sprong op de trap en van de trap.
Je sprong in de zetel en uit de zetel.
Meisje ik hoop dat ik je geen pijn heb laten lijden.
Volgens de dierenarts konden we het gewoon zien omdat je meer zou drinken.
Maar meisje daaraan kon ik het niet zien, er ging geen belletje bij me rinkelen.
We zijn de dag nadien je komen opzoeken bij de DA, en je lag er zo vredig bij, je zou zo kunnen opstaan en terug me je kont schudden dat we terug waren.
Maar je bleef liggen weer schoot angst, verdriet en ongeloof door ons.
Dinsdag morgen zijn we je komen halen.
En heb we je eerst nog bij ons thuisgenomen, in de zetel even in je eerste mand, je eerste kussen en je eerste speeltje gelegd.
En zo hebben we samen een hele voormiddag afscheid van je genomen.
Een knuffel, een kus,....
We zijn naar mijn meter & peter geweest die op je lette als wij 1x op het jaar op grote reis waren.
Dan zijn we naar het crematorium geweest.
Er waren veel mensen mijn ouders, mijn vrouw haar ouders, mijn broer, mijn vrouw haar broer en schoonzus.
Iedereen had een briefje voor je.
En ik heb nog een brief voor jouw gelezen.
Je lag mooi opgebaard in je eerste mand, je eerste kussen en je eerste speeltje.
We voelde in die ruimte maar 1 ding lieve schat de liefde die iedereen voor je heeft.
Lieve schat je bent voor altijd bij ons.
Je hebt ons een fantastisch leven gegeven, en we hopen wij jouw ook.
Ik luister nog vaak naar de 2 liedjes die we speelden die laatste dag.
Het eerste was Faith hill - there you'll be
Het 2de was israel kamakawiwo'ole - somewhere over the rainbow
Meisje, ik ga je missen!
Reageren
