De avonturen van spanjaardje Bobby!

Hoi HPers.

Ondanks dat ik niet zo heel actief ben geweest op HP de laatste weken (zegmaar radiostilte :P ) ivm persoonlijke dingetjes, wou ik nu toch even weer een updateje plaatsen over mn kleine spaanse menneke Bobby.

Op 26 augustus is hij naar NL gekomen om door ons geadopteerd te worden. Voor degene die het verhaal niet kennen hier het topic:

http://www.hondenpage.com/hondenforum/190313/bailey-krijgt-een-grote-broer!!-update-daar-is-hij-dan!-foto's-pagina-6!!.php

Het is allemaal niet zonder slag of stoot gegaan. Bobby heeft vanaf pup afaan in het spaanse asiel gezeten, 3 jaar lang. 

Nog nooit had hij in een huis gewoond. Nog nooit had hij een mandje gehad.

Bobby was verschrikkelijk bang. Maar dan ook echt zo bang dat hij er compleet van in shock was. Als je ook maar aan kwam lopen vloog hij dwars door de muren heen. Hij kende helemaal niks. Geen tv, geen bank (waar hij overigens wel meteen mee getrouwd was haha ) geen riempje, geen uitlaten. Hij kon heel moeilijk wennen. Nooit ontspannen, nooit lekker een rondje lopen wat voor ons en onze hondjes allemaal zo normaal is.

Langzaam maar zeker ging het beter. Hij vond een aai toch wel leuk. Een rondje buiten rennen werd stiekem ook wel leuk spannend, in plaats van eng spannend!!

Tot een maand geleden ineens een ontzettende terugval. En dat was mijn schuld. Ik heb te horen gekregen dat mijn paard ongeneeslijk ziek is, werk stress en ik zat er helemaal doorheen. Bobby kon niet met mijn stress en verdriet omgaan en kroop weer helemaal in zijn schulp. Kroop tegen de muren omhoog en zat met grote ogen en snelle adem i n een hoekje gedrukt. 

Inmiddels voel ik me weer een heel stuk beter. Oplossingen gevonden voor de problemen.

En met Bobby? Met Bobby gaat het echt helemaal super!! In de afgelopen week/ 2 weken is hij ineens zo uit zn schulpje gekropen! Hij vind het buiten met momenten ineens echt helemaal super. Staartje omhoog en rennen maar. In huis is het echt een hele dikke boef. Hij ligt languit te snurken, loopt lekker rond en komt zelfs bij me als ik hem roep!! Het geluid van de koelkast die opengaat en hij zit voor mn neus hahaha.

Als hij bang is, dan kruipt hij nu achter mijn benen in plaats van ver weg van mij! 

Hij en Bailey hebben elkaar helemaal gevonden. Ookal heb ik er zwaar over getwijfeld omdat Bailey niet de makkelijkste is, het was de beste keus ooit een groter reutje erbij te nemen. Ze zijn aan elkaar gewaagd, spelen samen en hebben respect voor elkaar. Er is 2 keer een waarschuwing gevallen (ging over een botje) maar ze hebben echt nooit een conflict.

Na al die tijd plast en poept hij eindelijk buiten in plaats van tegen mijn tafel. Ik zal nooit de eerste keer vergeten dat hij buiten poepte. We hebben samen een vreugdedansje gedaan hahahaa.

Ik zal nooit meer vergeten de eerste keer dat hij met mij speelde, met het touwtje trekken, kwispelen en even alle zorgen in die oogjes weg. De eerste keer dat hij 's nachts stiekum bij me op bed kroop en we smorgens samen wakker werden. Bobby op mijn voeten.

Ookal heb ik momentjes gehad waarbij ik dacht "komt dit ooit goed" geduld, rust en een heeeeeeleboel liefde en we komen er wel! Bobby is op zijn manier gelukkig hier, en ookal is hij nog steeds echt een bangepoeperd, bloeit hij echt open!!! Ik ben onwijs trots op het mannetje dat hij mij zijn vertrouwen geeft, dat hij gelooft dat ik er voor hem ben in plaats van hem op eet. Dat is het mooiste cadeautje dat ik ooit heb gekregen!!

Ik heb niet echt veel (spectaculaire) fototjes gemaakt in de afgelopen tijd, maar toch een paar voor de beeldvorming:

Dit was de eerste dag hier. Zo bang. Zo ontzettend bang..

De afgelopen weken.. Mij even stoer aankijken :P:

Rottigheid uithalen met mijn grote kleine broer, even overleggen wat we gaan doen hahaha:

mooi klein mannetje:

Mijn 2 kleine trotsjes, jut&jul:

Verstophoekje. If it fits, I sits :P

Tot de volgende keer maar weer!! 

Dankjulliewel!

Ze zijn inderdaad vreselijk leuk samen. De kleine chi die de grote hond even leert hoe hij de boel op stelten zet hier  haha

Bedankt voor de leuke reacties!

Hij zal inderdaad zijn rugzakje altijd wel houden, maar ik ben blij met hoe het nu gaat. Ik zie het aan zijn blik. De angst en zorgen is steeds meer weg uit zn oogjes.

@Anny, ze zijn helemaal niet verwend joh. Hoe kom je erbij hahahaha 

 wat leuk! En is het uit eindelijk een hondje uit het buitenland geworden?

De terugval was inderdaad wel heftig.. Hij reageert heel sterk op spanningen!

Hij is nu wel echt 180 graden gedraaid ook. Hij word een beetje zelfzeker en luistert ook echt nìet gewoon. (Logisch, gezien hij nog nooit geleerd heeft te luisteren)

Dus we sluiten compromissen. jij rent niet over tafels en steelt geen dingen en schooit niet, dan mag je lekker op je bankje blijven, en dat soort dingen haha.

Ik heb er alle vertrouwen in dat het wel goed komt. Het is helemaal geen vervelend hondje. Integendeel. Hij sloopt niks waar hij niet bij kan (ok, zijn eigen speelgoedje ligt in 4 stukken maar soit) en er staan tandjes in de afstandbediening, maar dat is een kwestie van savonds voor bed je spullen even hoog op de kast leggen, zo simpel ben ik dan ook wel, dan doet hij ook niks.

Heb niet eens een bench in huis. Ook nergens voor nodig en verder is hij eigenlijk best beleefd. 

Begint wel wat onnodig te waken soms en hij steelt dingen haha. Komt ie ineens aanrennen met een plastic zak ofzo.

Maar hij snapt gewoon ook niet hoe dat allemaal hoort, en dat hij regels heeft. Dat moet hij gewoon leren en daar beginnen we nu ook rustig aan mee :)

Dankjulliewel weer!!

Het is wel grappig dat hij buiten echt nog steeds perfect luistert. Ik had wel verwacht dat hij met uitlaten wat lastig zou gaan worden, maar hij loopt echt gewoon perfect naast, trekt niet, schrikt niet meer. Hij begint het zo waar leuk te vinden! Terwijl niemand hem dat ooit geleerd heeft. 

Goed gemanierde hond hahaha!

Dapper stappen over de stoep

netjes wachten met oversteken. Ze worden nog wel een klein beetje opgevoed haha!

" Ik weet niet in hoever dat vaker bij rugzakhonden gezien word maar ons Beauty mocht ook wel eens een streek uit halen maar gelijkertijd had ze een onbeschrijflijke wil to please.  En achteraf als ik terug kijk hebben we aan haar een hond gehad die zelf onzeker was alles deed om het goed te doen, ze paste zich aan elk persoon aan. Liep altijd perfect mee etc. Achteraf denk ik had ik o.a. dat van kalmerende signalen eerder geweten had ik misschien haar leven voor haarzelf meer kunnen verrijken. Ze heeft echt voor ons geleefd andere mensen of dieren reageerde ze gewoon niet op.  "

Renate&Tjaard en Sadi de Berner - R.I.P.Beauty †

Ik snap dat het niet helemaal normaal gedrag is voor een hond die in 3 jaar niks geleerd heeft (op de mensen bij de stichting na, gelukkig)

maar ik heb liever dat hij zo doet dan telkens weg probeert te vluchten en panikeert. Dat deed hij eerst heel erg, zo hard weg vluchten dat hij zichzelfpijn deed. 

Hij kijkt mij ook steeds aan, ook stukje bevestiging zoeken, oogcontact zoeken en dan verder lopen dus dat lijkt me een goeie zaak.

Ik laat hem niet los en weet ook niet of ik dat ooit wel ga doen, maar ik ren vaak met ze. Gewoon een stuk rennen, vind ie echt geweldig. Staartje omhoog en dan huppelt hij echt als een konijntje mee hahaha.

" Dat bevestiging vragen doet ie dat alleen aan de lijn of met alles (is namelijk heel erg herkenbaar Beauty deed dat met vrijwel alles, steeds weer bevestiging zoeken) Als hij ook geniet als je samen rent en hij aangelijnd is zal dat ook volstaan lijkt me. In dit geval is denk ik toch ook een stukje van als er wat onverwachts gebeurd je niet weet of ie toch panikeert en weg vliegt of bij jou komt. En naar mijn idee kun je dat met een rugzakhond nooit helemaal voor zijn.
 
Ik had 1 plek waar als het heel rustig was Beauty wel los mocht en soms ging ze even los en lekker rennen maar over het algemeen bleef ze bij je in de buurt. En voor haar lekker op zich het loslopen niet heel veel meerwaarde te hebben. Ze heeft nooit gesnuffeld, echt spelen met andere honden no way draaide ze de kop weg>negeren, het enige dat ze heel duidelijk in was ze wilde bij ons zijn, was op ons gericht en ja was ook een hond die moeite had met alleen zijn maar ach dat was r niet kwalijk te nemen en er was tich vrijwel altijd iemand thuis en anders was oppas zo geregeld.
 
Maar het is echt heerlijk als je ze los ziet komen ook wat je omschrijft tijdens het rennen t startpuntje omhoog huppelend als een konijntje, geweldig. Das voor hem al zo'n enorme verruiming van zijn wereldje en beleving. Daar kun je alleen maar van genieten als je dat ziet. "

Renate&Tjaard en Sadi de Berner - R.I.P.Beauty †

Buiten doet hij het echt constant. Oogcontact zoeken en weer verder. Binnen doet hij het ook wel. Soms als ik bij hem ga zitten kan hij het echt even niet. Kop wegdraaien, lippen likken. Ik laat hem dan ook met rust of loop weg. En soms kijkt hij me juist aan en dan is het goed. Dan wilt hij even kroelen en rustig bij me liggen. Dus even oogcontact zoeken lijkt me juist goed?

hij is buiten wel geintresseerd in andere honden, maar echt spelen doet hij ook niet. Hij blijft echt liever bij me. Het liefst ìn mijn benen eigenlijk.

Loslaten durf ik niet want idd er hoeft maar iets te gebeuren of hij kan kiezen voor wegrennen. Dat kan ik niet inschatten en het risico is me veel te groot. 

Wel wil ik binnenkort ook gaan oefenen met in de auto want er zijn genoeg mooie plekjes alleen niet op loopafstand. Maar dan moet hij eerst nog iets relaxter zijn.

Pffff de horror!! Even bij de wei geweest, hondjes gezellig mee. Wurmt bobby zich inene uit zn tuigje!! Hond los op straat!! Neeeee!!! Aan de ene kant een stervens drukke 70 km. Weg, aan de andere kant een sloot.. Dan de sloot maar in. Hond pleurt in de sloot ik erachteraan.. Iedereen weer veilig thuis.. Me hart zat ergens in mn fontanel!!! Hij vond t zelf ook niet zo geslaagd geloof ik.. 

Echt ik begon spontaan te trillen en janken toen ik hem weer te pakken had. Gelukkig heeft hij niks, behalve een vervelende ervaring..

 voorlopig dus weer met dubbele lijn. In elk geval op drukkere plekken.

Hij ligt nu weer rustig languit te slapen dus hopelijk valt het mee.. Vanavond nog maar een klein blokje om en hopelijk is hij niet helemaal van slag. 

Ik anders wel. Jeetje mina dat was echt even een levende nachtmerrie.

Nee hij schrok ook niet ofzo want we stonden op de wei.. hij nam ineen keer een snoekduik achteruit en dan zat het tuigje blijkbaar niet strak genoeg want hij had 1 poot los en toen schoof de rest zo mee. Hij zit vooraan denk ik te los want om zn buik kan hij echt niet strakker.

Ik liet hem eerder met tuigje plus halsband plus 2 lijnen uit maar omdat het zo goed ging alleen nog met tuigje. Nu dus voorlopig even niet meer haha. Denk idd dat ikzelf harder ben geschrokken, hij ligt alweer te snurken.

Dankjewel Rachelle.

Nou na ons avontuur gister lijkt Bobby zelf zich van geen kwaad bewust. Hij doet helemaal niet raar of angstiger dan anders. Gelukkig! Ik was bang dat hij weer 3 weken van slag af zou zijn maar dat lijkt allemaal wel mee te vallen. 

Het ligt inderdaad aan het tuigje. Hij heeft ook best wel een raar figuur haha, hele smalle schoudertjes en een dunne nek,  en zijn buik is weer wat breder. Het tuigje zit aan de voorkant denk ik te los.

Ik had eerst een ander tuigje voor hem maar die passte helemaal niet goed, daar gleed zijn poot constant doorheen dus die hebben we snel weggelegd.

Ik ga zeker kijken voor een goed tuig. Eentje waar hij niet uit kan komen, en ik heb het vanmorgen zo gedaan: musketon aan de halsband, en over zijn rug heen door het ijzeren lusje van het  tuigje. 

En Ciska je heb gelijk want hij maakte weer een paar keer een duik. Hij heeft het nu door. Maar hij kon er niet uit komen! Gelukkig! Dit wil ik echt nooooit meer mee maken.

Ik ben niet snel in paniek maar op dat moment was ik in blinde paniek. Ik wist echt niet meer hoe ik het had.

Blijkbaar kon ik nog wel ergens helder nadenken want ik heb hem zelf die sloot in "gejaagd" het was wel een droge sloot gelukkig vol bladeren geen sloot met water. Dus hij viel heel zacht.Het enige wat ik kon denken was ik moet hem NU te pakken krijgen. Dan maar de sloot in.

Hij begon rondjes te rennen en was het fiets pad al bijna over, waar de 70 km weg begon. Het was ook nog eens echt druk op die weg.

Ik ben kei en keihard achter hem aangerend (roepen heeft echt 0.0 nut) en heb hem om weten te draaien richting de sloot waar hij dus in viel. Ben erin gedoken en hem eruit getild. Ik heb hem toen getild en niet meer los gelaten.

Hij is zich echt lam geschrokken ja. Het ging ook allemaal niet zachtjes . ik heb savonds nog bij hem gezeten en geaaid. Hij slaakte eens een zucht en is rustig gaan slapen. Hij heeft er lijkt het zo niks aan over. Hij is nu ook niet bang voor me. 

Ik ben denk ik meer van slag af als hij haha.

Voorlopig heb ik hem zijn halsband er weer bij om en dan de riem vast aan de halsband en door het lusje van het tuigje heen. Daar komt hij niet uit. Heeft ie vanmorgen al even uitgeprobeerd.

Hij vind zijn halsband echt ontzettend vervelend om de 1 of andere reden maar ik vind een ontsnapte Bobby nog veel vervelender. Ik ga zoeken naar een echt goed tuigje en tot die tijd houik het even zo. Hij heeft het nu door dat hij eruit kan komen. Slimpie.

Ik kan wel een boek beginnen. "De avonturen van een spanjaardje" haha

Als toe nog maar even een hele onschuldige schattige "ikhebjouhelemaalgeenhartverzakkingbezorgd" Bobby. "Maar, ik deed toch niks?" 

Met Bobby gaat het niet zo hoor.. Hij heeft last van zielsgelukkigge gekkegelukzaligheids aanvalletjes

"vrouwtje, stiekem hou Ik van jou :P "

Inmiddels al weer 4 maanden geleden dat we ons ventje van het vliegveld haalden. De eerste weken weet ik nog als de dag van gister. Zó bang, niet aangeraakt, niet eens aangekeken willen worden. 

Terugkijkend was het allemaal toch best wel veel heftiger dan ik had bedacht!! Ik had wel ervaring met een bang hondje. Bailey is ook een portretje, maar die trok juist gelijk naar me toe. Bobby gaf het allemaal niet cadeau. 

Zijn vertrouwen heb ik echt moeten winnen zeg!

Heb met momentjes wel emotionele inzinkingen gehad zo heftig kan zijn angst zijn haha.

maarrr we zijn op de goeie weg!! Het gaat zo goed!  Een dikke knuffelkont is het. In huis helemaal relaxed. Hij blijft altijd wel een beetje een bangerdje. Als ik achter hem een stekker ergens indoe schiet ie weg. Maar met een aai is hij binnen een tel weer rustig. Ik ben ook inmiddels zo aan hem gewend dat ik zelf niet meer echt in paniek raak. We leren nog elke dag van elkaar, en ik heb weleens lichtelijk de moed verloren maar hij is echt happy de peppie! En ik met hem! Het is een vrolijke en soms een beetje stoute fluiterd!

Dit is ons ochtendritueel haha. Knuffelekonten en samen lekker wakker worden!

Kijk, ik heb alvast kleren voor je verzameld, goed hè? 

Needs no words, knuffelkont!!

Met zijn aller beste vriendje. Wat is dat een match made in heaven. Ze zijn echt dol op elkaar!

Knappe jongeman.

Kerstmannen haha!

Buiten gaat ook steeds wat beter, maar voordat echt leuk word zal nog wel even duren!! Nog geen leuke buiten fotos, komt vanzelf. Overdag is het helemaal nog niet leuk. Al die geluiden... Savonds is het alweer wat leuker. Vooral op het grote grasveld! Dan gaat het staartje omhoog en huppelen en rennen maar!! 

Zover weer even een updateje!

Ha-ha. Hij is inderdaad een beetje te dik. Hij doet ook niks hè. Hij loopt alleen maar aan de riem dus staptempo. Als we op een uur of anderhalf per dag komen is het veel! 

Ik heb een rolriem (ik weet nooit hoe die dingen heten) voor hem gekocht,  ik dacht dan kan hij ook wat rennen.

Maargoed die is dus echt héél eng. Zo eng dat hij dan niet meer durft te lopen. Beetje jammer haha.

Juist, dat woord zocht ik. Ja even flink mee oefenen, zou fijn zijn want los kan ècht niet.

Anny, daar is zijn angst echt nog tè groot voor. Fietsen zal hij echt ontzettend eng vinden. Hij is nog lang niet vertrouwd genoeg voor dat soort dingen helaas.Ben bang dat hij dan zovol in de ankers gaat dat we met fiets en al om liggen haha. En hij is sterk hoor. Even wat meer kracht dan een Bailey of Lance.

Hij mag een beetje te dik zijn maar verder gaat het enorm de goeie kant op. Met wandelen ben ik ook al aan het uitbreidden. In plaats van bij het eerste bruggetje weer terug ga ik nu tot de 2e, 3e en dan weer terug.

Eerst konden we maximaal 10 minuten lopen dan was hij zo gestresst. Nu lopen we toch al een half uur in 1 rondje. Niet alles kan in een keer met hem. Kleine rollade :P

En oefenen met de flexilijn. Zal even duren maar als hij gewend is zal hij dat vast ook leuk gaan vinden. 

Het kunnen echt ondingen zijn inderdaad haha. Bailey kan ook niet normaal doen ermee. Die rent ook rustig overal dwars doorheen.

Ik wil hem alleen gebruiken voor op veldjes. In de woonwijken hou ik ze sowieso kort en naast me. Maar omdat Bobby niet los kan, is gewoon ècht geen optie wil ik hem natuurlijk wel de benen zo af en toe laten strekken. En we hebben in de buurt wel mooie grote grasveldjes waar hij dan even een beetje kan "rennen" in plaats van alleen maar naast te lopen.

Zoiets als een longeerlijn misschien. Dat is ook een idee maar dan zou ik weer bang zijn dat hij zn pootje eroverheen zet en ineens trekt en zich bezeerd ofzo! 

Nee. ik woon echt net verkeerd!! Ik woon midden in de stad. Niet een superdrukke stad maar druk genoeg voor een hele angstige hond. Ga je linksaf kom je in het centrum, ga je rechts af kom je wel in een mooi bos, hondenstrandje is daar en een mooi bos. Maar dan moet je wel eerst een dik stuk lopen en dan zit hij eigenlijk al aan zn max.

Toch dat doorzetten? daarheen en dan rustig gaan lopen. Het zal een kwartiertje 20 minuten zijn daarheen. Lopend.

Rechtdoor kan niet. Dat is water haha.

Wat ik nu doe is in de wijk, 2 grote grasvelden over, dan een stukje door de wijk en dan een grind paadje op, stuk rechtdoor en weer terug. Vrij rustig stukje is het. Het rustigste wat hier echt in de wijk te lopen valt in elk geval.

Ik blijf er in ieder geval maar gewoon mee bezig :) We zijn al van 1 minuut naar 10 minuten naar nu toch een halfuur aan het lopen.  Beetje vooruitgang al. Steeds een stukje verder, tot we een uurtje kunnen lopen. Staartje zit al niet meer tussen de billen geplakt! Zolang er tenminste niks of niemand gek doet haha.

Yoop leuk dat je het ziet! Bobby zijn moeder was idd een podenco. De rest geen idee haha. Ik heb het ook gelezen over jullie hondje. Erg leuk!

Ciska ja dat is ook eng, vastgeklikt. Ik weet niet waarom.. Maar hij vind het zo eng dat ie geen stap meer wil zetten het liefst. En plassen durft ie dan ècht niet meer. Dus ik weet niet of ik dan tòch door moet oefenen. Een lus eromheen is een goeie tip ja! hij moet niet ineens wegschieten!

Ik richt me inderdaad alleen maar op de positieve vooruitgang! 4 maanden is ook weer niet superlang, en hij is enorm veranderd. Van doodsbang naar dikke knuffel!  En buiten tja.. Het is echt zó eng voor hem dat het gewoon eenmaal niet sneller gaat dan dit. En daardoor is hij te dik. Nouja het is even zo. Zolang hij niet obesitas is, echt moddervet, is het maar even geen slank modelletje! We zijn vollop in de fase van vertrouwen winnen!

Bailey loopt bijna altijd aan de flexi. in ieder geval al zolang als Bobby er is. Dus je zou denken dat hij iig het geluid enzo al wel kent. Maar bij zichzelf, brrr nee!

Een loopband haha. Dan is meteen mn huis ook vol.