We hebben gisteren de as van Dixie opgehaald. Er zat een schriftelijke verklaring bij met het tijdstip van cremeren en een geplastificeerd certificaat met een foto vsn Dixie. Op een later moment zullen we haar verstrooien op de grasdijk waar ze zo ontzettend graag kwam. Ze kon daar zo lekker rennen, graven en zwemmen......
Er is een beetje as apart gehouden zodat ik, op mijn gemak, een assierraad kan uitzoeken.
Vrijdag ben ik maar wel naar mijn werk gegaan. We hadden Denzel naar de dagopvang gebracht zodat hij lekker even alle stress die hij bij ons voelt vsn zich af kon spelen. Ik wilde niet in mijn eentje thuis zitten malen dus, hup naar mijn werk. Daar kent ook iedereen Dixie dus ze waren vol medeleven. Ik kreeg een enorme bos bloemen en een kaart, hoe lief is dat....en ze hebben hun best gedaan om me aan het lachen te maken.
Al met al ben ik blij dat ik gegaan ben.
Verder is het lastig, het zijn de dagelijkse dingen die je mist. Geen koppie in de boodschappentas, geen Dixie in de weg tijdens het stofzuigen, geen Dixie die, zodra de deur open gaat, in de kast zit, geen Dixie in de tuin drentelt.
Natuurlijk hebben we Denzel nog maar dat is (gelukkig) een compleet andere hond. Dixie was altijd overal waar ik was. Denzel gaat ergens liggen en wacht op dat wat komen gaat. Tijdens het koken zat ze naast me in de keuken zodat je tig keer je nek over haar brak, stond ik me op te maken zat ze naast me, onderaan de trap stond ze me op te wachten, ik onkruid weghalen; zij aanwijzen waar de onkruidjes stonden, ik op de bank; zij op schoot, middagdutje op de bank; zij lag in mijn knieholte, ik stofzuigen; zij stond altijd precies daar waar ik moest zijn......en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Reageren
