Lieve allemaal,
Ruim 6 weken nadat we plots afscheid moeten nemen van onze kleine pup James hebben we onverwacht afscheid moeten nemen van mijn kleine grote vriend Vito.
Vrijdag melde ik dat vito een soort van epileptische aanval had gehad, hij herstelde goed.
Dinsdagnacht begon de ellende, vito begon te spuugen en hield niet meer op,hij ging aan de diaree en heb 6.30 de da gebeld. De da die dienst had heeft oa bij vito al eerder een verkeerde diagnose gesteld en zij had ook dienst toen wij met James aankwamen en heeft er niks aangedaan om maar 1 poging te ondernemen om James te redden. Maar mevrouw was boos omdat wij naar een andere da geweest waren en ik moest maar tot 8.00 uur wachten dan was onze eigen praktijk geopend.Ik heb haar gemeld dat mocht er iets met vito in de tussen tijd wat gebeuren, dat ze een heel groot probleem had. Ik heb gebeld om 8.00 uur naar onze da en kon gelijk komen.
Een maag darm infectie was de diagnose.En spuitje gehad voor de misselijk, pilletjes mee voor de komende dagen en uitzieken.het ging steeds slechter met vito en heb om 16.15 weer de da gebeld. Hij kon niet meer doen als s'morgens en de eerte 24 uur hoefde ik nog geen verbetering te verwachten en ik hoefde niet bang te zijn voor uitdroging.
Om 18.50 weer gebeld, nu een andere arts aan de lijn,afwachten en als het nog slechter ging dan weer bellen. Om 23.00 uur zakte vito helemaal in elkaar en leek te stikken. Heb hem kunnen redden en weer gebeld met de mededeling dat we er gelijk aan kwamen.
Vito was zo ziek en sterk uitgedroogd wat naar drie keer bellen niet kon zo snel. En toen werden we voor de keus gesteld.
1 als we hem weer mee naar huis namen zou hij stikken en zeker overlijden.
2 Hij zou eventueel naar utrecht kunnen maar de kans was groot dat hij de reis niet zou overleven en de kans nihiel was dat ze hem konden redden daar.
3 Hem laten inslapen.
Eigenlijk was de keus al gemaakt,we konden hem nog laten lijden en hem een vreselijke dood in jagen
of hem vredig in laten slapen en hebben voor het laatste gekozen. Hij was er klaar mee de stand van zijn ogen zei genoeg hij was er klaar voor. Hij had eigenlijk niks meer nodig, zo vreselijk snel is het gegaan.
Vito is altijd al een zorgen kindje geweest maar het feit dat we zo zuinig op hem waren en heel veel geld, energie en tranen erin gestoken hadden is hij bijna 13 jaar geworden en heeft een goed en waardig leven gehad, want waardigheid is nr. 1 en de liefde die ik elke dag van hem gekregen heb is tenslotte onbetaalbaar! Ook is hij dinsdag nog bij de trimster geweest en is nog steeds een knap mannetje niemand gaf hem dan ook 12 jaar, maar dachten dat hij hij pas een paar jaar was.
Vito is nog lekker thuis en ligt in zijn mandje.
JJ onze pup van nu 14 weken snapt er helemaal niks van dat vito niet wil spelen en zal zijn grote voorbeeld nu al moeten missen!
Lieve Vito, we houden van je
En hopen dat je een oogje in het zeil wilt houden.
Liefs Jolanda


3 doggies
























