Mijn eerste hond was een rashond, ik wilde van kind af aan altijd al graag een duitse herder. Ze kwam van een heel goede fokker waar ik lang naar gezocht had. Een hele uitzoekerij wat in totaal meer dan een jaar in beslag genomen heeft. Een wereldhond was one of a kind en daarom wilde ik na haar dood geen hond meer. Totdat eens een gedichtje me op de gedachte bracht waarom ik eigenlijk niet een hond die me echt nodig had en ergens echt weg moet een fijn plekje zou willen geven. Dan kom je in een wereld waarvan ik niet wist dat die bestond. Dat er zo ontzettend veel leed is, dat er zoveel honden wachten bijna als zandkorrels aan het strand dat wist ik niet. Ik wilde het wel verantwoord doen bij een goede stichting, die plaatselijk ook hielp en een open boekhouding had. Weer een hele uitzoekerij. En uiteindelijk kwam Lola van een foto uitgezocht. En ook zij was een one of a kind wereldhond en nu hebben we Jenna ook van een foto en eigenlijk vraag van de stichting of ze niet iets voor ons is omdat ze het asiel niet aankon. Voor mij is het niet belangrijk om eerst kennis te maken, ik ga voor een hond of niet, en als ik beslist heb dat ik ervoor ga, maakt het verder niet uit hoe ze is. Ik moet wel zeggen dat nu ik deze wereld heb leren kennen dat ik altijd voor zo'n "vergeten" hond zal gaan, dat kan gewoon niet anders voor mijn gevoel. Maar ieder heeft hier natuurlijk zijn eigen gevoel en mening over.
Een probleem heb ik hier niet echt mee opgelost, wel zijn alle honden die niet te jong of te oud waren in dat asiel nu gecastreerd dankzij die stichting, zodat er in het asiel zelf tenminste geen honden meer geboren worden. Ook worden de achterblijvers voorzien van betere behuizing en medicatie. Het probleem dat mensen ondoordacht honden aanschaffen en ook weer dumpen als het niet meer uitkomt, is hiermee natuurlijk niet opgelost. Ook daar wordt wel aan gewerkt met de plaatselijke dierenbeschermers. Die er echt in elk land wel zijn en zelf ook keihard vechten tegen het leed van dieren.
Deze stichting werkt nauwelijks met gastgezinnen, ze hebben er geen geld voor, wel met asiels en gnadenhoven (waar honden heengaan die niet meer in de maatschappij zoals wij die kennen kunnen functioneren). Ook bij gezinnen met heel jonge kinderen worden geen honden geplaatst, simpelweg omdat ze de honden niet goed genoeg kennen. Het gaat hier om honden die gevonden zijn en daarna soms jaren in een asiel ziten. Dit sluit al veel misgaan uit. En de honden die dan in de asiels terechtkomen zijn honden die daar een veel beter leven hebben dan dat ze in het land van herkomst hadden, en veel betere kansen op herplaatsing. Ook al omdat in de goede asiels toch wel een indicatie gegeven kan worden hoe de hond is tijdens wandelingen en tijdens het verzorgen. Al is dat natuurlijk geen garantie dat de hond zich thuis dan ook zo gedraagt.
Kelly komt hier uit het asiel in de buurt maar oorspronkelijk uit Roemenie omdat de stichting waarvan zij komt met dit asiel samenwerkt. Ze zat in een dodingscel en moest daar snel weg, een oplossing is dan een goed asiel als er op dat moment geen andere mogelijkheden zijn. Ze zat er dus niet omdat het bij iemand misgegaan was.
Honden via een stichting blijven als het goed is onder de verantwoording van de stichting, je mag ze niet doorverkopen, als het om een of andere reden niet meer gaat, moet dit gemeld worden en wordt er samen met de stichting naar een oplossing gezocht. Dit zal inderdaad dan soms een asiel zijn waarmee samengewerkt wordt omdat er natuurlijk niet oneindig veel goede eindplaatsen voorhanden zijn.
Het lijkt me trouwens enorm moeilik, er zijn zoveel honden die allemaal geholpen moeten worden, hoe vind je daar in hemelsnaam de geschikte mensen voor. Zouden asiels en stichtingen het daarom soms te mooi maken als het in werkelijkheid is? Alleen helpt dat ook niemand. Daarom vind ik dat er meer voorlichting zou moeten zijn, wat het betekend om een herplaatser in huis te hebben er wordt te vaak te makkelijk over gedaan. Maar eigenlijk is dat ook weer zo met elke hond.