Ik had ooit een dwerg bastaard konijntje dat 10 is geworden. Konijnen zijn propere dieren, dus meneer liep altijd los in huis. Hij eiste wel dat ie tapijt had om op te lopen. Vlak voor een verhuis viel het me op dat ie meer en meer in zichzelf keerde, dat er iets mis begon te gaan.
Ik had Yamalle, mijn hond, toen ook al enkele jaren.
Na de verhuis begon het konijntje aanvallen te krijgen, waardoor ik hem in een kooi moest plaatsen, zodat ie zich niet bezeerde. Op een dag werd het zo erg, dat ik de dierenarts belde, maar bij aankomst was de aanval over, en vond de dierenarts dat ik me had aangesteld.
Diezelfde avond wou ik zoals altijd met Yamalle de trap op om te gaan slapen, maar Yamalle weigerde, en plaatste zich tussen de woonkamer en keuken, zodat ik de deur daar niet kon sluiten. Het konijntje zat altijd in de woonkamer. Dit was anders dan anders, dus ik vroeg Yamalle wat er aan de hand was. Ze veerde recht en ging de woonkamer in, voor de kooi zitten, en keek naar het konijntje.
Luttele seconden nadien kreeg het konijn een heel zware aanval, waarbij ik hem in mijn armen moest nemen teneinde hij zichzelf niet zou bezeren. Hij kalmeerde, en liet zijn laatste adem in mijn armen.
Yamalle huilde als een wolf, en eens opgehouden, liep ze de trap op om te gaan slapen...