Angst voor overlijden

Hoi allemaal!

Ik zit met een probleem...althans, ik zie het als een probleem.

Ik ben momenteel nog altijd de trotse bazin, vriendin en soulmate van mijn maatje Rosco.

Hij is mijn leermeester in het leven, en we hebben al vele dingen samen overwonnen.

Avond4daagses, trainingen, lessen op school, maar ook lessen in het leven en mij leren wat leven nou echt is.

handen en pootjes op 1 buik, dat zijn wij.

Ik weet al een hele tijd dat ik een tattoo van zijn pootafdruk wil hebben, zo speciaal is hij voor mij <3

Maargoed, dat was de leuke kant van het verhaal...het minder leuke is dat ik gewoon bang ben om hem te verliezen. Hij is inmiddels 11, nog altijd in blakende gezondheid (godzijdank!), maar ik heb via mijn werk weer even een klap in het gezicht gekregen van de realiteit...ze hebben niet het eeuwige leven.

Mijn bazin heeft afgelopen week haar golden (van 15 jaar en 3 maanden) in laten slapen. Dat was voor mij weer zo'n wake-up call van; hoe graag je het ook wil, ze zijn er niet voor altijd.

Ik zag laatst een fotoserie van een hond zijn laatste dag op aarde (weet niet of jullie hem kennen, ging over de zwarte hond Duke, geamputeerde poot, had gezwellen, en mocht zijn laatste dag op aarde op de meest geweldige manier vieren), en las net ook weer een topic.

Sowieso schiet ik makkelijk vol, maar als het dan een zwarte lab oid betreft lijkt het me extra te raken.

Ik ben nu al zo bang voor wanneer hij er niet meer is...ik wil mijn leermeester nog lang niet kwijt, maar binnen nu en 5 jaar verwacht ik wel dat hij over de regenboogbrug is gegaan...en de gedachte alleen al doet mij pijn.

Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik er makkelijker mee om ga? Er niet aan denken is simpel gezegd, maar nogal moeilijk om te doen...

Die fotoserie van de laatste dag van die hond heb ik ook gezien. Jankend en wel...

Vond het heel mooi, bijzonder dat ze zijn laatste dag zó intens hebben beleefd, geloof niet dat ik het zou kunnen.

Antwoord op je vraag heb ik niet. De laatste 2 jaar van Puk ging ik liever niet meer op vakantie, bang dat ze zou sterven als ik lekker ergens in het buitenland zou zitten.

Aan de ene kant leek het mij voor haar fijn om gewoon te gaan slapen en niet meer wakker te worden, hoe naar ik het ook zou vinden en hoe verdrietig ik ook zou zijn.

Haar dood kwam toch nog onverwacht en wat was ik blij dat het 's avonds gebeurde, toen we gewoon thuis waren.

Ze lag te slapen, viel van de stoel en kwam niet overeind. Schokken, schuim om het bekkie, ze liet haar urine lopen: een epileptische aanval (nooit gehad).

Ik heb haar gesmeekt om dood te gaan, maar ze ging niet, dus dat werd een tripje dierenarts (gelukkig was mijn vriend ook thuis, ik was geloof ik niet in staat om te rijden).

Ondanks dat ik het al een paar maanden zag aankomen (ze was echt op) viel dit me rauw op mijn dak, vooral omdat het zo'n naar einde was, dit verdiende ze niet.

(Pfoe, nu moet ik even huilen )

Jezelf er op voorbereiden is denk ik onbegonnen werk, volgens mij heb je dan niet echt een prettige tijd meer als je continu denkt dat vandaag misschien wel zijn laatste dag is.

Mijzelf kennende zou ik diep ongelukkig worden als ik denk aan de dag dat Mellow gaat hemelen. Ze is nog maar 3, maar ooit gaat ze. Tot die tijd geniet ik van haar, doen we leuke dingen en zijn we samen ook wel eens lui.

Dank voor de reacties :)

Genieten van elke dag samen, check! Dat doen we sowieso al. Kan ook moeilijk anders met die topper van me 

Qua oriënteren naar een ander ras, ook al. Ik ben er zelfs al uit welk ras het gaat zijn, en ben momenteel aan het oriënteren op fokker en natuurlijk ons spaarpotje verder spekken voor de komst van het toekomstige mormeltje :D Ons volgende hondje zal een cardigan welsh corgi worden. Iets compleet anders dan een lab, maar stiekem probeer/hoop ik hem wel te hebben als Rosco nog leeft :)

In ieder geval wel fijn om te weten dat de angst logisch is en ik er niet de enige in ben, maakt me al iets rustiger.

Ben tot nu toe alleen nog maar een kat, een cavia en ratjes verloren in mijn leven. De kat was erg zwaar om te verliezen, vandaar dat ik met Rosco er nog meer tegenop kijk.

Ik kan ook enkel zeggen dat genieten van elke dag dat hij er is belangrijk is.  Als er later nare dingen gebeuren dan zal je dan moeten doen wat nodig is... Verzorgen... laten gaan... Blij zijn als het heeel lang heeel goed gaat...

Maar voor nu, vooralgenieten van het nu.  Dat doet Rosco immers ook.

Misschien een goede les om van hem te leren.

Heel veel succes hiermee!

" Dank voor de reacties
Genieten van elke dag samen, check! Dat doen we sowieso al. Kan ook moeilijk anders met die topper van me 
Qua oriënteren naar een ander ras, ook al. Ik ben er zelfs al uit welk ras het gaat zijn, en ben momenteel aan het oriënteren op fokker en natuurlijk ons spaarpotje verder spekken voor de komst van het toekomstige mormeltje Ons volgende hondje zal een cardigan welsh corgi worden. Iets compleet anders dan een lab, maar stiekem probeer/hoop ik hem wel te hebben als Rosco nog leeft
 
In ieder geval wel fijn om te weten dat de angst logisch is en ik er niet de enige in ben, maakt me al iets rustiger.
Ben tot nu toe alleen nog maar een kat, een cavia en ratjes verloren in mijn leven. De kat was erg zwaar om te verliezen, vandaar dat ik met Rosco er nog meer tegenop kijk.
  "

Marinda

 Grappig: da's ook een herder! Wel iets heel anders idd.!

 Oef dat moet zwaar geweest zijn, Mellow (en Jozef). Het vragen om te overlijden ken ik...Een belangrijk ratje voor mij (opvanger en tevens de aanstichter voor mij van het opnieuw houden van ratten) heb ik dat ook gevraagd op zijn laatste dag. Ik moest naar school toe voor een examen, en toen ik thuis kwam was hij vredig gegaan in zijn slaap. Ik was daar érg blij om. Fijn dat het bij jou in dit geval gebeurde toen je erbij was, lijkt me voor beide partijen fijner. Nu heb je een waardig afscheid kunnen nemen.

En het verhaal van Duke heb ik ook met tranen in de ogen gelezen..het was prachtig <3

Ik denk inderdaad niet dat ik me hierop kan voorbereiden. 

Dank voor je wijze woorden K*Y*L*I*E*

Ik denk inderdaad dat ik nog lang niet uitgeleerd ben bij hem...volgens mij heeft hij te veel wijsheid om nu al alles doorgegeven te hebben 

en inderdaad Marijke, een herder :D Op korte pootjes weliswaar, maar qua karakter zal hij niet veel onder doen  Hoewel ik vroeger altijd riep weer een lab te willen hebben, heb ik mijn keuze gemaakt dat niet de eerst volgende hond te laten worden. Ik ben zo'n muts die ze wil gaan vergelijken...Rosco is 11, heeft al veel dingen geleerd, en ik vrees dat als ik een lab neem gelijk erna dat ik dan bij elk wissewasje vergelijkingen ga trekken met hem en Ros.

Ik ben gevallen voor de corgi. Compleet ander ras, en helemaal ''mijn''. In de toekomst komen er wel weer labbies, maar zeker niet als eerst volgende :)

Hoe heette dat topic? Zou het graag willen lezen..

Ik herken je gevoel wel hoor, ik heb dat zelf ook vaker en kan er dan ook echt verdrietig om worden. Vooral als ik bv morgen onder een auto zou komen, wie zorgt er voor hem? Helaas ben ik de enigste persoon die hij vertrouwd kan aaien etc... Ik denk ook vooral proberen te genieten van jullie mooie momenten samen

Als je het verhaal van Duke bedoeld Rachelle, die is hier te vinden:

http://www.robynarouty.com/i-died-today/

Oi, voor jou is het dus nog extra lastig ook :c

Het genieten van elkaar lukt gelukkig prima. Hij is heel officieel van mijn ouders en is daar dus ook over het algemeen (maar ik claim hem, haha), en nu logeert hij hier weer.

De momenten dat we elkaar zien bestaan uit kwispelmomenten, genotmomenten en gewoon samen zijn.

Vanavond mocht Rosco de avondroute zelf uitstippelen (wil hij ergens afslaan, dan doen we dat gewoon lekker), en op die manier kwamen we bij een prachtige vijver uit waar we een half uur gewoon hebben gezeten in het gras om te genieten van ons uitzicht.

Mijn grote angst is ook altijd geweest wat als ze er niet meer is. Al een jaar koop ik hier elke dag mee rond.... En nu was het bijna een week geleden zover. Geloof me hier kun je niet op voorbereiden.  Geniet van elk moment. Heb ik ook gedaan.

Argh dan baal ik zo dat het internet is he...ik zou jullie stuk voor stuk een knuffel willen geven voor jullie reacties! Want als 1 ding hier wel duidelijk is; pluk de dag, geniet van de momenten samen.

Team Podenco, wat een ontroerend filmpje, prachtig <3 Ik heb je verhalen met Punk veel gevolgd, en vond het ontzettend jammer dat ze was overleden. Maar inderdaad, overlijden kan ook een opluchting zijn. Voor de hond van mijn bazin was ik blij dat ze er niet meer was. Ze hebben haar laatste dag een prachtige dag gemaakt, nog voor ze last kreeg van de hitte. Ze was er al aan toe, maar wilden het niet verlengen omdat zij haar graag langer bij zich hadden. Ze was oud, en ik was blij voor haar dat ze nu eeuwige rust heeft. Het is een punt wat ik vaak vergeet, maar zeker moet onthouden voor Ros :)

Dank voor je wijze woorden anneke, sterkte met het verlies van je maatje.

Oi da's snel inderdaad Claudia en Tibetaantje Sarah. Fijn dat jullie nog kunnen genieten van Sarah. Ik hoop dat ook te kunnen met onze pup die ik wil hebben wanneer Ros er nog is. Dan weet ik zeker dat ik hem niet als vervanger zie, maar ik wil hem ook kennis laten maken met Rosco...de wijsheid die honden elkaar doorgeven, daar kunnen wij mensen niet aan tippen. Hopelijk zal mijn corgi dan net zo'n lichtpuntje voor mij zijn als Sarah voor jullie!

Oef ciska, dat moet niet makkelijk zijn geweest. Gelukkig ligt meneer alleen nog maar te snurken als hij ligt, en niks ergers. Als het tot inslapen komt (het allerliefste hoop ik natuurlijk dat hij lekker gaat slapen, en vanuit zijn droom door kan wandelen naar de regenboogbrug. Eeuwige slaap), dan willen we dat thuis hebben inderdaad. 

Dat lijkt me ook moeilijk Renate&Tjaard en Sadi de Berner * R.I.P.Beauty, dat is nog zo jong! Dank voor je wijze woorden.

Genieten en vooruit kijken doen we zeker willemijn, baasje van bamse . , dat zijn dingen doe hij me heeft geleerd. Ik zou anders nooit de egel verstopt in de bosjes gezien hebben gisteravond. Zelfs dat is genieten <3 En inderdaad, Bamse is een speciaal geval ja. Ik weet nog wel dat ze kwam zwemmen bij mij op stage. Bijzondere hond en een bijzonder baasje, jullie zijn me altijd bij gebleven :)

Hoe kun je er mee omgaan op een manier die het je makkelijker maakt .... dat is je vraag.

Mijn advies, zet je angst niet vast in de angst, laat je angst je niet verlammen in het leven nu. Gebruik je emoties en verdriet voor het verschiet om het Nu te laten stromen. Huil als het je overvalt en laat je meevoeren op die golf die komt en gaat. Er is niets mis met vooruit rouwen, zolang het je niet in die mate beheerst dat het NU bevriest.

Inmiddels is mijn soulmate, mijn wijze leermeester Lily jane alweer 2 jaar overleden. Pittige processen, maar zoveel wijsheid en rijkdom heeft het me gebracht.  Met haar loslaten is mijn hele 'zijn' vervuld met haar 'zijn'. De zaadjes die ze bij leven gezaaid heeft ontkiemen nog steeds, nog regelmatig komen de Lily-quotes voorbij in wijze lessen voor het leven en nog steeds coacht ze me door dingen heen alleen al met haar nalatenschap. Het onthechten van haar fysieke aanwezigheid in mijn leven deed pijn, maar kon verzacht worden door de wezenlijke ervaring dat een band zo hecht niet verbroken wordt door de dood. Dat haar 'zijn' opgenomen is in mijn 'zijn' in een oneindig verbond.

Onderstaande schreef ik ruim 2 jaar geleden hier op het forum.

1 mei 2012

Als de dag van gisteren is geweest en de dag van morgen nog moet komen en je niet weet wat de dag van morgen brengt..wat houd je dan tegen om vandaag te 'zijn'. Vandaag maak je de herinnering van morgen en dat kan alleen maar als je heel bewust de ervaring ervaart en beLEEFT!

Mijn lief meisje, mijn lieve onvoorwaardelijk trouwe vriendin, ieder moment met jou wil ik 'zijn', je in me opnemen, van je genieten..van elkaar genieten... en zien van de kleine 'grote' dingen waar jij van geniet. Ons oogcontact, het moment dat mijn blik die diepe wijze blik van jou ontmoet. De warmte in mijn 'koeleke', daar kan geen kruikje tegenop, maar meer nog hoe je mijn hart verwarmt. Onze schuifel stappen zij aan zij, je geslof door huis, jouw heerlijk tevreden snurkje, je fanatisme als je op zoek bent naar kikkers en muizen aan de waterkant. Het nalikken van je bak met een 'irritant' gerinkel , je nadrukkelijk vragen om iets lekkers of de bal...je ogen die me vertellen hoe verschrikkelijk moe en op je bent :-( ... en dan ineens veer je weer op.

Het proces van intens nog dichter naar elkaar toegroeien in de wetenschap, en vooral erkenning en berusting, dat je dagen in ons kleine roedeltje bijna voorbij zijn is zo intens, bijzonder...een hele diepe emotie van liefde, een lach en heel veel tranen. Ik ga door processen heen en leer de lessen die je me geeft. Ik voel de paniek van keuzes moeten maken en voel hoe de angst mijn 'voelen' vertroebelt. Ik wil je tot me nemen, zo stevig vastpakken dat je onmogelijk kunt gaan, je nooit meer laten gaan. Maar dat is niet hoe het moet zijn, niet zo heel ver van nu komt de dag dat ik je zal laten gaan. Omdat ik zo intens veel van je houd en weet dat jouw leven er dan op zit...je hebt het recht op een waarachtig besluit. Je hebt de dag geplukt meisje, iedere dag opnieuw. Je leerde mij de dag plukken, nu in dit stadium nog meer dan ooit en samen plukken we de dag, ieder moment van ons samenzijn...met een lach en een traan.

Want gisteren is geweest en morgen moet nog komen...niemand weet wat morgen brengt.

Carpe diem!

***

Carpe Diem Marinda, maak vandaag jullie herinneringen van morgen. Geniet, heb lief, huil vanuit je tenen en heb lief. Groei nog dichter naar elkaar toe, totdat je bijna als 1 ademt in een onvoorwaardelijk verbond.

wauw, dankjewel voor deze prachtige woorden. Veel van de tekst herken ik...en zal dan ook altijd bij me blijven.

Dankje!

Fijn Marinda, dat het binnenkomt. Ik wens je dat je er kracht uit kan halen. Onderschat je eigen (veer)kracht niet, dat is onvoorwaardelijke liefde. Liefde geeft kracht, angst verlamt.

Wens jou nog heel veel intens genieten van en met Rosco. Dat jullie nog maar veel stappen zij aan zij mogen zetten in het leven en jullie zaadjes rondstrooien.