Ozzie heb ik keurig los leren lopen. Hij luisterd goed naar me en zou dit in principe kunnen.
Maar gister keken we achterom en Ozzie was ineens weg. Voor ons schoten een paar reeen voor onze voeten langs met Ozzie erachteraan. De reeen lopen veel sneller dan Ozzie dus kon hij ze niet pakken, maar hij liep erachteraan en kon ons daarna niet meer terugvinden. Na een half uur zoeken hoorde ik veel honden blaffen waarbij mijn gevoel zij dat Ozzie daar wel eens zou kunnen zijn. Hij is sociaal en zoekt honden en mensen op.
Na lang roepen konden we hem niet vinden alles was stil.
Ik besloot om de de wilde natuur nogmaals in te lopen en ineens liep een mevrouw op me af met een roedeltje en Ozzie aangelijnt bij haar. Ze zij tegen me dat ze me hoorde roepen en Ozzie naar me toe gebracht heeft. Ik was zo blij dat de tranen me in de ogen stonden. Ik heb de mevrouw bedankt dat ze Ozzie weer bij me terug gebracht heeft.
Ozzie heb ik voor zeer lange tijd getraint met een 20 meter lijn om naar me te luisteren. Dit doet hij goed, zelfs de buurvrouw was verbaast dat hij zo goed luisteren kan (op een goed luister dag). Maar zodra hij wat in zijn neus heeft is hij weg wat eigenlijk voorkomen moet worden, want het jachtinstinct moet niet verder aangewakkerd worden.
Hoe kan ik dit doen?
Na de vakantie gaan we mentrail doen, wat hij nu al in de praktijk gebracht heeft door mensen of een roedel te zoeken die hem kan helpen weer thuis te komen...het zit er gewoon in


Reageren
Ik vind het vreselijk (heerlijk hypocriet, want ik ben ook gewoon een vleeseter), maar ook weer niet zo verschrikkelijk dat ik haar maar continue aan de lijn gooi. Bij ons gaat het 6 maanden prima, bijvoorbeeld, en dan schiet er eens een fazant voorbij en hup, daar gaat ze, doof en blind voor alles behalve die fazant. 
, dus nu hang ik standaard de fluit om mijn nek en lijn ik dan pas de honden aan. En trek inderdaad de lekkerskast maar open, al moet je het met biefstuk doen 
uiteraard wel aangeleerd 

Gelukkig heeft een van de meiden van uit mijn groep haar paarden daar gestald, dus die kon mijn welgemeende excuses overbrengen (en gelukkig waren die schapen honden gewend!).