Voor Lola,
Men zegt: herinneringen zijn goud waard, misschien is dat waar.
Ik wilde nooit herinneringen, ik wilde alleen jou.
Ontelbare keren had ik je nodig, en altijd was je voor mij daar.
Als liefde alleen je had kunnen redden, was je nooit gestorven.
In mijn hart is een plekje voor jou dat niemand anders ooit kan vullen.
Als tranen een trap konden bouwen, zou ik je zo terug halen van waar je nu bent,
bedankt lieve Lola voor je vertrouwen en liefde. Je hebt alles goed gedaan en ons je hart gegeven.
Voor de rest van de wereld was je gewoon een hond, voor ons was je een wereldhond.
In de nacht van zaterdag op zondag vorige week hebben we totaal onverwacht Lola moeten laten inslapen. Vrijdagochtend had ze nog een zelf gekozen lange wandeling gemaakt, daarna met smaak gegeten. En daarna ging het mis. Overgeven, zelfs water bleef er niet in. Zaterdag verschillende dierenartsen gebeld, niemand kon of wilde helpen. Uiteindelijk zijn we naar de universiteitskliniek gereden waar ze geröntged is en haar bloed onderzocht werd. Het bleek dat haar nierwaarden veel te hoog waren, er was rond haar hart een heleboel bloed zodat het bijna niet Meer kon kloppen en er leek ook een tumor te zitten. Ook in haar buik was een grote tumor te zien. Er was niets meer wat er nog gedaan kon worden volgens de arts, dus moesten we haar laten gaan. Ze was oud dat wel, maar ze was nog zo levendig, en zag er nog zo goed uit met haar glanzende haren. Hoe is het mogelijk dat we nooit iets aan haar gemerkt hebben....
Reageren
.
