Helaas heb ik toch nog onverwacht afscheid moeten nemen van mijn Jack-Russeltje, Bubo.
Hij heeft waarschijnlijk een hersenbloeding/infarct gehad waardoor lopen nauwelijks mogelijk was en staan ook nog maar met moeite ging. Ik heb hem nog lekker verwend met zijn favoriete hapjes en ben dezelfde avond nog naar de dierenarts gegaan. Zoals ik al vreesde, werd het zijn laatste rit.
Eigenlijk leefde hij al drie jaar in "geleende tijd", dus ik ben zeer blij dat ik hem nog zo lang bij mij mocht hebben.
Ergens verwachtte ik dat ik hem een keer zou vinden, overleden in zijn slaap, maar het blijft onverwacht en jemig, wat is het gemis groot.
Het is ook zwaar om al zijn spulletjes, kleedjes en mandjes te wassen en op te bergen. Ik doe het rustig aan, alles in één keer opruimen is nog te zwaar.
Net als met mensen, heb je met de ene hond meer dan met de ander. Bubo was echt mijn maatje, en dat ruim 16 jaar lang. Ik mis hem enorm en zal hem nooit vergeten.



Reageren



























