Vandaag toch wel erg lol gehad om Loekie. Gaan we 's middags wandelen en lopen langs een groen bankje waarvan we er genoeg tegen komen maar toch deze ene is speciaal. Elke keer als we langs dit bankje lopen gaat ze er onderdoor lopen en met d'r rug tegen de onderkant van de zitting schuren. Dus ook vandaag en als ze er dan onderuit komt lijkt het net alsof ze door een schaap met een groen kleurblok te pakken is genomen.
Zijn we terug van de wandeling krijgt ze thuis d'r activityball. Dacht zal weer eens de kleine pakken, moet ik wel af en toe op mijn knieën om 'm ergens onderuit te vissen maar dat geeft niet. Loek loopt achter het balletje aan en ik zit in de zithoek te eten. Het balletje rolt achter de lamp en de ficus (redelijk van formaat) maar ik maak me geen zorgen, gebeurt vaker en ze past er precies tussen. Ze wurmt d'r eigen er tussen maar gelijktijdig zie ik die ficus bewegen en weet al dat ik te laat ben... Ik roep nog "Loekie" maar die kijkt me alleen maar aan van "ja, wat is er?? ik wil mijn bal pakken". Boem, daar ligt de ficus op de grond en Loek kijk er gelukkig alleen maar heel verbaasd naar en dacht nog wat extra brokjes gevonden te hebben >>helaas dat waren de hydrokorrels 
Het "ergste" overkwam me toch later op de avond. Ik had nog een vergadering en ze mocht met me mee (mooie oefening). Ze deed het heel de tijd hardstikke goed (afgezien van 2 heerlijke stink winden, schaam, schaam) en bleef netjes op d'r kleedje liggen. Toen de vergadering afgelopen was en de mensen opstonden (is heel moeilijk moment voor haar) ging ze ook wat op en neer lopen en kreeg wat aandacht maar nog steeds deed ze het erg netjes. Ik was nog even in gesprek met iemand en Loekie stond achter mij en ik had de lijn (slap) in mijn handen. Na even kijk ik gewoon achter me hoe het met d'r gaat maar.... alles wat ik vast bleek te hebben was de riem... en geen Loekie meer!! Geschrokken en met een knalrood hoofd ren ik naar de gang en daar loopt ze onschuldig te snuffelen en toen ik d'r riep kwam ze weer vrolijk terug. We hebben er erg om kunnen lachen (en nu nog) maar ik snap toch niet van mezelf dat ik het niet gevoeld heb dat ze zichzelf uit het tuigje heeft gewurmd.
Maar ja, dus wel een riem... maar geen hond meer, hihi
Groetjes Elvira en poot van een ontsnapte Loekie



3 doggies
