Puppy weg met 12 weken

Ik zat een beetje te kijken bij chihuahua fokkers en andere kleine hondenrassen (via de rasverenigingen) en het viel me op dat enkelen de pups pas 'weggeven' als ze tegen de 12 weken oud zijn. Als ik het goed begrepen heb (naar aanleiding van het artikel 'belang van socialisatie voor 12 weken' in de Encyclopedie) is dan de eerste socialisatie periode zo goed als voorbij en begint soms/vaak/meestal (correct me if I am wrong) de angst naar het onbekende de overhand te nemen.

Is het dan lastiger voor zo'n pupje om te wennen aan het nieuwe huisje en baasje en om zonder moeder en/of nestgenoten te zijn of valt dit reuze mee? Is het socialiseren dan anders dan met een pupje die met 8-9 weken het nest verlaten heeft? Ik hoor hier graag meer over!

Toki, ik kan je niet helpen, maar de vraag vind ik ook interessant!

up!

-

Ah, dat vroeg ik me dus inderdaad af! Mocht je nog eens voor een pup gaan, wat zou je dan kiezen? 12 weken of eerder?

 Dit kan ook gewoon t verschil in hond zijn. Of verschil in socialisatie bij de fokker. Hoeft niet persevereer maken te hebben met 8 of 12 weken bij de fokker blijven. Mijn jond met 8 weken gehaald en is ook wat schrikachtig. Juist die hele kleine tere hondjes kunnen extra tijd bij hun moeder wel gebruiken. Mits de fokker voor een goede socialisatie zorgt!

Ik heb Nabu pas mee kunnen nemen toen hij 14 weken oud was.
Ik mocht hem eerder halen (vanaf 9 weken omdat ze allemaal al goed gegroeid waren).

Ik heb niet echt een probleem gehad met zijn socialisatie...

Ik denk wel dat de kans er dik in zit dat als de ouders al een ietsje minder sociaal karakter hebben + minder gesocialiseerd zijn en de pups door de fokker niet al te best gesocialiseerd worden je een pupje mee neemt dat nog veel werk moet verrichten...

Maar dat was gelukkig bij mij niet echt het geval 

Ons teefje hebben we met 12 weken opgehaald bij de fokster (en zij had haar nou niet bepaald goed gesocialiseerd). Toch is dit een heel vrolijk en sociaal hondje geworden. Ook niet angstig, soms wel wat voorzichtig. Zoals eergisteren stond er een motor geparkeerd met een hoes, door de wind ging die hoes enorm tekeer. Ze benaderd de motor dan heel voorzichtig,  maar ze is zo nieuwsgierig dat ze er het zijne van wil weten. Dus op zich moet het geen probleem zijn met 12 weken. De enige reden waarom ik hier niet meer voor zou kiezen is omdat ik graag zoveel mogelijk van de puppentijd wil genieten. Onze reu kregen we met 7 weken en gelijk de eerste week, kreeg hij doordat hij een handdoek van de radiatorombouw wilde trekken, de hele ombouw boven op hem. Dat is dus een hele nare ervaring voor hem geweest, want helaas (hij is 5 jaar) schrikt hij toch nog vaak als er iets in huis omvalt. Buiten daarentegen schrikt hij van helemaal niets. 

Persoonlijk denk ik niet dat kleine rassen bij de moeder worden gehouden omdat ze extra zorg nodig hebben ofzo.

Vanaf 8-9 weken kunnen ze normaal gezien zelf goed eten (als het natuurlijk niet te grote brokken zijn e.d.) en drinken moet ook lukken.

Het enige wat niet zo goed gaat is hun drang naar exploratie...

Ze zijn namelijk zo klein en hebben fragiele pootjes maar dat realiseren ze zich zelf niet. Ze willen dan mee op de bank of op schootje maar als jij als baas opstaat en weggaat willen ze mee en hup donderen van de bank af en klaar is kees, pootje gebroken.

Ook in gezinnen met kinderen is de grootte van een chi pup echt nadelig voor zijn euhm... rust in huis 

Maar normaal kan een chi pup met 8 weken heel normaal eten, zelf drinken en glucose regelen.
De fokker van mijn honden heeft nooit suikerwater oid nodig gehad. 1x had ze een pupje dat hypo's deed, toen heeft ze voor dat pupje wel suiker toegevoegd (pup ging uit die fase groeien zei de DA) en ze heeft nooit meer diezelfde oudercombi gemaakt ook al waren de andere pupjes echt heel leuk.

Nu ja ik heb geen slechte ervaring met een pup halen op latere leeftijd ;)