Hoi Fleurtje,
Helaas hebben wij hetzelfde meegemaakt met onze allerliefste duitse herder Sam.
Wij hadden niks raars aan haar gemerkt, ze speelde, at en dronk gewoon. Tot mijn man opmerkte dat ze een dikke buik kreeg. Ik ben meteen de volgende dag (maandag) met haar naar de dierenarts gegaan. Daar bleek dat ze heel veel vocht in de buik had en dat er via de echo vlekken op de lever te zien was. Achteraf heeft ze zaterdag en zondag wel liggen piepen, dus een teken van pijn. Wij hebben haar ook helaas binnen 4 dagen moeten laten inslapen. Vanaf woensdag ging het in een keer een stuk slechter met haar, ze zakte af en toe door de voorpoten en haar eetlust was ook weg, zelfs een lekker stukje rundvlees ging er niet meer in bij haar. Diezelfde ochtend heeft de dierenarts telefonisch contact met ons opgenomen over Sam. In overleg met de dierenarts hebben wij, met pijn in ons hart, besloten om haar dezelfde dag nog te laten inslapen. Neem jezelf niets kwalijk, honden blijven vaak tot op het einde vechten voor hun baasje, totdat ze echt niet meer kunnen en dan pas zie je de symptomen. Ik vond het verschrikkelijk om haar te moeten laten inslapen, maar ik weet dat wij haar een gruwelijke dood met veel pijn hebben bespaard. Het was een bewolkte dag, maar het moment dat Sam overleed, begon de zon te stralen. Dat viel zelfs de dierenarts op. Ik zat ook met een schuldgevoel, maar besef heel goed dat zij geen gruwelijk eind verdiende. Voor al haar trouwe jaren aan ons, was dit de beste verlossing die wij haar konden geven. Zo moet jij ook denken.
Helaas ik mis haar enorm en elke dag vloeien mijn tranen om haar, het gemis is heel groot. Ze was 11,5 jaar en heeft de geboorte van mijn kinderen meegemaakt. Mijn jongste zoontje (5) zei laatst: "mama, ik doe net alsof Sam onzichtbaar is, dan is Sam nog steeds bij mij". Zo voel ik het ook. Ook al zie ik haar niet, het voelt soms alsof ze nog steeds bij ons is. Ze zal ook nooit vergeten worden.