Ik snap je wel, ben zelf ook niet zo makkelijk met sleutels afgeven. Daarom is Mellow nooit met een uitlaatservice mee geweest (ook omdat ik bang was dat ze poes Puk zouden laten ontsnappen) en ging ik elke middag zelf naar huis voor een rondje van een klein half uur.
Mijn ouders hebben een sleutel, maar gewoon voor nood. Meer niet. Ik vond het al heel wat dat ik een jaar of 6 geleden de buren een sleutel heb gegeven omdat zij 5 dagen voor poes Puk zouden zorgen, wat ik andersom ook eens voor hun kat heb gedaan.
Ik kwam bij hun alleen op de benedenverdieping en ga d'r vanuit dat dat andersom ook zo is geweest.
Sowieso moet je de persoon van de uitlaatservice een keer bij je uitnodigen. Om dingen door te spreken, maar ook om te weten wie het is. Kijken of er een klik is en je de persoon dusdanig vertrouwd dat je een sleutel kunt geven. En desnoods nodig je die persoon nóg een keer uit. Of je vraagt om je een keer mee mag tijdens een wandeling, dat je ook ziet hoe het eraan toe gaat.
Vertrouwen moet ook groeien, ik denk als jij een goede, geregistreerde uitlaatservice kiest, dat die mensen hun goede naam niet zullen verpesten door in jouw kastjes te gaan neuzen. Als je dat doen is het heel snel gedaan met de uitlaatservice denk ik.
Sinds eind september heb ik een uitlaathond. Ik ben een keer wezen kennismaken, later nog geweest toen Guus er net was, toen kreeg ik ook gelijk een sleutel mee.
Ik kom nergens in het huis, alleen in de (hele grote) woonkeuken, waar ook zijn bench staat. Het is ook nooit een moment in mij op gekomen om te gaan snuffelen ofzo. Hooguit blader ik eens door de Tina of Donald Duck (van dochter en zoon), maar die liggen gewoon op de eettafel.
Ik mag eten uit de la pakken (voor hond en poes, niet voor mezelf haha
) en ik kreeg ook een keer een sms dat er taart in de koelkast stond omdat zij jarig was geweest.