Normaal gesproken is het mijn man die de avond wandelingen met Howy doet, maar zo af en toe komt het voor dat hij nog tot laat aan het werk is en dan doe ik het.
Howy krijgt zijn beweging met mate, hij wordt een grote dog, en hij mag nu eenmaal nog niet zulke lange stukken lopen. Toch merk ik dat Howy ongelofelijk veel energie heeft en dat wil hij kwijt, dus ik kijk meestal even zijn gedrag aan voordat ik beslis hoe lang we weg gaan.
Zo ook gisterenavond. Howy doet zoals gewoonlijk zijn behoefte op het uitlaatveld en daarna gaan we samen nog een stukje wandelen. Meestal oefenen we dan meteen het trekken en het aandacht hebben voor het vrouwtje tijdens de wandeling.
Dat lukt de laatste tijd steeds beter, behalve als hij andere mensen ziet, kinderen of ander honden. Dan gaat zijn bips in de lucht, zijn voorpootjes zakken, zijn oortjes gaan plat en zijn staart in heftige staat van kwispel. “kijk mij eens lief zijn” “vind je mij niet lief, ik vind jou wel lief” Howy vind iedereen lief! En dat is goed daar ben ik echt heel blij mee. Een sociale hond!
Goed terug naar gisteren. Ik had me lekker dik aangekleed en dacht yup we doen een langer rondje. Nu ben ik over het algemeen niet zo bang aangelegd, weet mijn “mannetje” wel te staan en ik loop beslist geen rondje om voor wie dan ook.
Maar gisteren liepen de rillingen over mijn lijf.
Howy en ik kwamen aan bij het blok waar we wel vaker samen naar toe gaan om te spelen. Het is een soort pleintje waar allerlei straatjes op uitkomen van de blokken van huizen.
Halverwege dat pleintje ( goddank had ik Howy niet los gelaten ) zie ik ineens een schim uit de schaduw komen. Hij komt op me af gelopen, maar twijfelt dan, dan komt hij weer richting mij. Ik kon zijn gezicht niet zien omdat dat in de schaduw viel, en dat maakte het nog enger, je ziet een postuur op je afkomen, langzaam, niet snel maar weloverwogen, het had echt iets creap-isch.
Howy loopt naast me, maar wacht af en toe een halve seconde, waarin hij zijn kop naar de schim draait. Ik geeft Howy met een harde donkere stem het commando, Howy aandacht voor de vrouw!
Iets wat ik hem geleerd heb als ik wil dat hij mij aankijkt tijdens het wandelen omdat hij te hard trekt en om hem te leren niet overal op af te stappen 
Maar dat weet de schim niet. En ik zie hem de pas nog langzamer maken. Ik maak benen en ga sneller lopen. Wat er gebeurde weet ik niet, maar ik was doods en doodsbang! Iets wat me echt maar zelden gebeurt.
Door mijn commando aan Howy zie ik dat de man begint te twijfelen en komt nog even achter mij aan maar schiet dan vervolgens een andere straat in.
Eenmaal de hoek om, als ik weer bij de voordeuren van mensen sta, valt er een kille angst van mij af en voel ik de opluchting.
Eenmaal thuis gaan de denkradars aan.
Ik weet dat Howy ( of welke andere hond dan ook ) reageert op mijn gevoelens. Hij moet dus mijn angst en onrust gevoeld hebben. En toen ik later in bed het scenario nog eens aan me voorbij liet gaan, kreeg ik het bewijs.
Zoals ik eerder zei, als Howy iemand ziet, wie dan ook, gaat hij accuut in de “ik ben zo lief” stand. Maar gisteren niet. Hij rekte zich uit, stond voor mijn gevoel hoger op zijn poten, zijn staart recht naar achteren, zijn oren in de zoals ik dat noem luisterstand, gespitst en naar voren.
Dat betekend voor mij dus dat hij alert was. Nog veel te jong om te verdedigen maar hij voelde dat er “iets”was.
Nu komt mijn vraag. Want dat houdt me bezig.
Doordat ik zo bang was gisteren, creëer ik dan bij Howy ook angst? Slaat mijn angst over op Howy en zal hij straks ook voorzichtig zijn op straat ? Of zal hij een soort verdediging gaan creëren ?
Het is absoluut niet mijn bedoeling om van Howy een agressieve verdedigende vechtersbaas te maken, maar zeker ook geen angsthaas.
Wie herkent dit en kan mij hier iets over uitleggen ?



3 doggies



